เพลงพิณใบไม้ไหว

ถ้อยแถลง

2009-05-18T00:27:00.000+07:00

เพลงพิณใบไม้ไหว เป็นเรื่องของสาวดี้ ที่ถูกความรักทำร้ายจนทุกสิ่งทุกอย่างพลิกกลับ .. และเธอเริ่มรู้สึก"รัก" อีกครั้ง กับสาวบ้านที่มีชีวิตและความเป็นอยู่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง .. เรื่องราวของมิ้ม ดี้สาวที่เปลี่ยนตัวเองเป็นทอม และพลับพลึง สาวผมยาวที่เคยอกหักจากทอมมาก่อน และกำลังคบหาเพื่อนชายนิสัยดี.. มิ้มจะทำอย่างไรกับความรักครั้งใหม่ และจะทำอย่างไรกับคนรักเก่าที่ตามราวี ?

ตอนอวสาน

2009-05-18T00:26:00.001+07:00

ช่างน่าแปลกที่พอรู้ว่ากำลังบินอยู่เหนือน่านฟ้าไทย ดูเหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างพลันคลี่คลาย อาจเพราะบรรดาลูกทัวร์หนุ่มๆ สาวๆ พา กันออกอาการกระดี๊กระด๊า พลับพลึงเองก็รู้สึกดีใจที่ได้ข้ามขอบฟ้ากลับมาสู่บ้านเกิดเมืองนอนและมิ้ม ก็รู้สึกดีใจเช่นกันที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนรักอีกครั้ง

“มองอะไรคะ?” พลับพลึงถาม เมื่อเห็นดวงตาของมิ้มจ้องมองนิ่งๆ ยิ้มๆ

มิ้มยิ้มมากขึ้น ตาหวานขึ้นและทำให้พลับพลึงอาย

“มองแฟนยิ้ม” มิ้มบอกเบาๆ พลับพลึงค้อนใส่

“เห็นพลับพลึงยิ้มแล้วชื่นใจ” มิ้มบอกพลางยกมือวางไว้ที่อก

พลับพลึง รู้สึกถึงความหวานที่หลั่งไหลออกมาจากภายในอย่างตรงไปตรงมา รู้สึกชื่นใจเหมือนกัน แต่ก็ได้แต่ยิ้มและหัวเราะในกริยาท่าทางของคนรัก

“คิดถึงเพลงๆ หนึ่ง” มิ้มบอก

“เพลงอะไรคะ?” พลับพลึงสนใจ

“จำไม่ได้ค่ะ แต่เนื้อร้องเอ่ยถึงรสมือนาง และน้ำพริกปลาทู”

“คิดแล้วคงหิวข้าว”พลับพลึงอมยิ้ม

มิ้ม หัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ทุกสิ่งทุกอย่างคลี่คลายเหมือนก้อนเมฆกระจายตัวอย่างรวดเร็ว..ว่ากันว่าความ รักที่มากพอทำให้ปัญหาใหญ่กลายเป็นเล็ก และทำให้ปัญหาเล็กๆหดหายไปได้ในที่สุด..ความรักที่มากพอนั้นเป็นอย่างนี้นี่เอง

คน สองคนรู้สึกถึงความเข้าที่เข้าทาง..ความเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำซ้ำซาก และต่างรู้และแน่ใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่างก็พร้อมที่จะเดินไปด้วยกัน ไม่มีใครรู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไรหรอก ไม่รู้แม้นกระทั่งว่าจะไปด้วยกันได้ตลอดรอดฝั่งไหม..แต่นาทีนี้ผู้หญิงสองคน นี้ต่างมั่นใจว่ารักกัน

“เหนื่อยไหมคะมิ้ม” พลับพลึงเอ่ยถามเบาๆ

“ไม่” มิ้มส่ายหน้า

“เก่งจัง” พลับพลึงยิ้ม ส่วนมิ้มหัวเราะเบาๆ แต่น้ำตาปริ่ม เธอเอียงศีรษะอิงศีรษะคนรักด้วยความรู้สึกชนิดหนึ่งที่อยากบอก

“ขอบคุณนะคะ” แล้วน้ำตาที่ปริ่มก็เอ่อออกมาจนได้

“ขอบคุณที่รัก..และเข้าใจ”

พลับพลึงลูบมือมิ้มเบาๆ ..

“เพราะรักน่ะค่ะ..รักคำเดียวเท่านั้นเอง” พลับพลึงพึมพำ .. ใช่ เพราะรักคำเดียว คือคำตอบของทุกสิ่งที่เป็นไป

มิ้ม มองหน้าพลับพลึง และมองเห็นภาพผู้หญิงผมยาวในชุดเสื้อม่อห้อมยืนพูดปลอบโยนเธออยู่ที่ ราวสะพานอย่างใจเย็นทั้งที่เป็นเวลาที่รถราพลุกพล่านและรถของพลับพลึงก็จอด นิ่งกีดขวางอยู่..พลับพลึงและสภาพแวดล้อมของพลับพลึงคือความเก่าขรึมแช่มช้า ..และงดงามเสมอ

มิ้ม มองใบหน้างามละมุนของคนรัก มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยสายใยอันแสนอบอุ่น ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนเธอได้ เปลี่ยนโลกทั้งใบของเธอให้กลับกระจ่างใสและปลอดโปร่ง และทำให้เธอสูดลมหายใจได้อย่างสบายใจ

…

มิ้มกดปุ่มวางสายจากแม่ของระวีแล้วหันมาทางพลับพลึงที่นั่งอยู่กลางห้อง กำลังจัดการกับของฝากต่างๆ ที่อัดแน่นมาในกระเป๋า

“พรุ่งนี้มิ้มจะแวะไปเยี่ยมวีที่สวนปรุง พลับพลึงจะไปด้วยกันไหม?”

สาวผมยาวชะงักนิ่งไปครู่เดียว..ความคิดเหมือนกระแสคลื่นซัดผ่านให้ปั่นป่วนแต่เธอกำลังไตร่ตรองอยู่ในความนิ่งเงียบนั้นว่า ถ้า เธอเป็นมิ้มบ้างเธอจะเป็นอย่างที่มิ้มเป็นไหม เป็นห่วงเป็นใยคนรักเก่า เป็นทุกข์เพราะคิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุให้คนรักเก่าต้องมีอันเป็นไป ..

เธอคงห่วงและคงอยากไปเยี่ยม..แต่คงห่วงน้อยกว่านี้

เธอทบทวนว่าเธอเคยคิดห่วงคนที่ทิ้งเธอไปไหม? ว่า นาทีนี้จะมีชีวิตอย่างไรในซีกโลกอีกด้านหนึ่ง..คำตอบของเธอคือไม่เคย..เธอ เป็นคนชนิดที่เจ็บแล้วจำ และเมื่อต้องจากกันไป แม้นแต่เยื่อใยก็ไม่เหลือ..คนอย่างเธอเมื่อเลิกรากันแล้วไม่มีวันที่จะกลับ มามีความสัมพันธ์กันได้ใหม่ไม่ว่าจะในฐานะไหนก็ตาม และนี่แหละที่เธอต่างกับมิ้มมากมาย ตอนนี้เธอต้องยอมรับความแตกต่างให้ได้

“ไม่ล่ะค่ะ มิ้มไปเถอะ” พลับพลึงตอบเบาๆ โดยไม่หันมามอง ตอบแล้วเธอก็รื้อของต่อไปอย่างเนิบๆ

มิ้มเดินเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังและโอบกอดคนรักเอาไว้อย่างอบอุ่น

“มิ้มรักพลับพลึง” พลับพลึง ยิ้ม..เธอได้ยินเสียงที่ออกมาจากปาก และจากหัวใจของคนที่เธอรัก เธอรู้ว่าเธอได้หัวใจดวงนี้มาครองเรียบร้อยแล้ว แต่เธอก็หวง ดูเหมือนมันเป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งของเธอด้วยนะ

“รู้ค่ะ รู้.. แน่ใจ .. เชื่อใจแต่ก็หวง..”

“โถ..” มิ้มคราง

“มิ้มสัญญาค่ะ มิ้มจะรักพลับพลึงคนเดียวตลอดไป”

พลับพลึง หลับตาลง..ดื่มด่ำกับอารมณ์รักและถ้อยคำพร่ำพรอด เพราะมันช่างหวานเหลือเกิน..เธอและมิ้มต่างเหมือนคนบาดเจ็บสองคนที่กำลัง แต้มยารักษาหัวใจให้กันและกัน..เป็นยาที่มีรสหวานเลิศล้ำและทำให้ชีวิตพลิก ฟื้น

มิ้ม ไปเยี่ยมระวีที่โรงพยาบาล รู้สึกหวั่นๆ เมื่อก้าวเท้าแต่ละก้าวเข้าไป ณ สถานที่แห่งนั้น .. ที่ซึ่งร่มรื่นและดูน่าสบายกว่าโรงพยาบาลทั่วไป แต่กระนั้นเธอก็มีคำถามตลอดเวลาว่าเธอจะพบระวีในลักษณะไหน? เธอจะขมขื่นใจไหม? เธอ อยากให้ข้างๆ ตัวเธอมีพลับพลึงอยู่ด้วย แต่เธอก็รู้ว่าพลับพลึงเจ็บปวด และถ้า ระวีพอมีสติอยู่บ้างระวีก็คงเจ็บปวดเช่นกัน มิ้มถอนใจเมื่อคิดถึงตรงนี้ ..

เธอ พบระวีที่สวนหย่อมหลังตึก..ระวีนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อน รวมอยู่ในกลุ่มผู้ป่วยหลายคนที่ล้วนแต่งตัวด้วยชุดผ้าถุงและเสื้อสีชมพูอ่อน เหมือนกันหมด..สีชมพูเป็นสีที่ระวีไม่เคยมีใส่ ตอนนี้กลับต้องมาสวมใส่แถมต้องนุ่งผ้าถุงอีกด้วย ถ้าสติของระวียังสมบูรณ์เธอคงโวยวายถ้าจะต้องใส่เสื้อผ้าสีแบบนี้ แต่ตอนนี้ดูเธอไม่อนาทรร้อนใจต่อสิ่งใดๆ ทั้งสิ้นในโลกนี้อย่าว่าแต่เสื้อผ้าเลย

ระ วีนั่งรวมอยู่กับหลายๆ ใบหน้าของระวีเฉยเมยและดวงตาเหม่อลอยเคว้งคว้าง ..โถ วี..มิ้มรู้สึกใจหายและความสงสารแห่โหมเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง จนแม้นแต่เสียงที่เอ่ยทักทายระวีก็ยัง สั่นปร่า

“วี..”

ระ วีหันหน้ามองคนเรียกแล้วก็เมินมองไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ ตามหลักวิชาการจะเป็นอย่างไรมิ้มไม่รู้ แต่มิ้มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้บาดเจ็บอย่างรุนแรงจนรับไม่ไหว..กลไกภายในของ เธอปิดประตูการรับรู้ทุกอย่าง ชีวิตระวีมักพบกับความสมหวัง เธอไม่คุ้นกับความผิดหวังที่เหมือนน้ำร้อนๆ ที่ถูกเทลงไปในแก้ว

มี ตัวอย่างมากมายให้เห็นเป็นข่าวเช่นข่าวเด็กเรียนดีที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยคณะ ที่ตนต้องการไม่ได้ ข่าวคนถูกคนรักตีจาก ประชดประชันด้วยการปีนขึ้นไปอยู่บนที่สูง หรือแม้นกระทั่งคิดฆ่าตัวตาย ความผิดหวังนำพาให้ชีวิตมีอันเป็นไปต่างๆ นานา

ส่วน ตัวเธอเอง ตอนนี้คิดว่าตัวเองโชคดีที่คุ้นอยู่บ้างกับการถูกทำให้ร้อนและเย็นสลับกันไป แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่ชินและไม่มีวันชินกับความเจ็บปวดรวดร้าวเหล่านั้น และภาพที่เธอเห็นตอนนี้คือคำตอบ สำหรับคำถามที่เธอเคยถามตัวเองเมื่อตอนที่ยังอยู่กับระวี..ว่าถ้าวันหนึ่ง เธอทนไม่ไหว เธอจะบ้าไหม..

เธอไม่เป็นไร แต่ระวีสิกลับขาดผึง..

เหมือนตอนนี้ระวีกำลังใช้กรรมให้กับเธออย่างไรก็อย่างนั้น

ระ วีจำเธอไม่ได้ มิ้มจึงได้แต่เดินไปนั่งม้านั่งอีกตัวหนึ่ง แล้วเฝ้ามองระวีที่นั่งเหม่อลอยอยู่กับใครต่อใครที่บ้างก็ทำมือทำไม้แปลกๆ บ้างก็ฮึมฮัมในลำคอ บ้างก็กำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่โดยไม่สนใจว่าใครจะฟังหรือไม่

ดวง ตาของระวีจับอยู่บนท้องฟ้าและริมฝีปากของระวีแย้มนิดๆ ระวีตอนนี้แลดูเป็นคนตัวใหญ่ ที่มีสีหน้าเศร้าๆ แต่ก็ดูใจดี..นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เธอไม่ได้นั่งนิ่งๆ เฝ้ามองกิริยาอาการของระวีแบบวันนี้

ชีวิต ของผู้คนแต่ละคนต่างล้วนต้องเผชิญกับเรื่องราวต่างๆ มากมาย ความอดทนและความยืดหยุ่นเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีกันคนละมากๆ..หา ไม่แล้วอาจเป็นอย่างคนพวกนี้..คนที่มิ้มรู้สึกว่าจิตใจพวกเขาแตกสลายและสาย ใยที่โยงใยพวกเขาไว้กับสังคมก็ขาดออกจากกัน เหมือนอยู่กันคนละโลก ซึ่งโลกของระวีตอนนี้มิ้มและใครๆ ไม่สามารถตามไปได้

มิ้มรู้สึกอยากกอดระวี กอดเพื่อให้ไออุ่น เผื่อว่าไออุ่นนี้ จะ ช่วยเยียวยา ต่อประสานชิ้นส่วนที่แตกสลายไปแล้วให้ฟื้นคืนกลับมา..มิ้มคิดถึงพิธีฮ้อ งขวัญที่เมื่อเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในบ้าน หรือมีใครได้รับบาดเจ็บ คนเฒ่าคนแก่ต่างจะมาทำพิธีเพื่อเรียกขวัญที่เตลิดอยู่ให้กลับมาสู่ตนเหมือน เดิม และขอให้อยู่เย็นเป็นสุข อายุมั่นยืนนานตราบนานเท่านาน

สาย ลมหนาวโชยพัดต้องร่าง เมื่อมิ้มเดินกลับออกมาจากสถานพยาบาลอันร่มรื่นแห่งนั้น.. มิ้มรู้สึกถึงความหนาวในบรรยากาศยามปลายฝนต้นหนาวเช่นนี้ เธอเดินกอดอกในขณะที่หัวใจอุ่น

เสียงเพลงจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างแว่วหวาน..เพลงของพลับพลึงเรียกรอยยิ้มละมุนละไม

“สวัสดีค่ะ.. กำลังเดินออกมาที่รถ”.. มิ้มพูดพลางยิ้มพลางอย่างมีความสุข

“เค้าจำมิ้มไม่ได้เลยไม่ได้คุยอะไรค่ะ..นั่งเฉยๆ แล้วก็กลับ..กำลังคิดถึงแฟนๆ ก็โทรมาพอดีนี่ไง” ความสุขประแต้มอยู่บนใบหน้าและในแววตา..และเธอก็ต้องยิ้มมากขึ้นเมื่อมองเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถเต่าที่คุ้นตา

“อ้าว”

พลับพลึง สาวผมยาวสวมเสื้อม่อห้อมสีซีด ยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเยื่อใยแห่งความรักความหวง..และพรั่ง พร้อมด้วยความเข้าใจตามแบบของเธอเอง

มิ้ม ปิดโทรศัพท์แล้วตรงเข้าไปสวมกอดคนรักที่กางแขนรออยู่หัวใจของพวกเธอสองคน กำลังร้องเพลงและเต้นรำอย่างมีความสุขท่ามกลางสายลมหนาวที่โชยผ่าน..

ตอนที่ 27

2009-05-18T00:25:00.001+07:00

มิ้ม นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ทุกคนดูหงอยๆ แต่เธอหงอยยิ่งกว่า..ถึงแม้นว่าระวีและเพื่อนๆ จะเป็นจอมวุ่นวายในคณะ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครอยากให้เธอเป็นอะไรขนาดนี้ ..

จิตใจของระวีเจ็บป่วย เธอต้องได้รับการเยียวยาประคับประคอง..มิ้มรู้สึกปวดร้าวลึกๆ ในอก ..

เธอได้แต่ถามตัวเองในใจว่า ที่ผ่านมาเธอเจ็บน้อยกว่า ระวีหรืออย่างไรในสิ่งที่ระวีเคยทำไว้กับเธอ? ทำไมเธอจึงทนได้ .. ทำไมเธอจึงผ่านวันเวลาเหล่านั้นมาได้ แต่ระวีผ่านมันไปไม่ได้

มิ้มเหลือบมองพลับพลึง พบดวงตาอ่อนโยนของสาวผมยาว ..ดวงตาของคนรักของเธอที่พร้อมจะรับรู้ความรู้สึกทุกอย่างและร่วมแบ่งปัน

“ทานนิดนึงนะคะ” พลับพลึงบอก

“พลับพลึงรู้ว่ามิ้มห่วง พลับพลึงก็ห่วง และทุกคนก็ห่วงเขา”

มิ้ม พยักหน้าเข้าใจ แต่เธอก็กินอะไรไม่ลงอยู่นั่นเอง..ใช่..เธอรู้ว่าพลับพลึงห่วงเช่นกัน และเธอก็รู้ดีว่าทุกคนในคณะทัวร์พากันห่วง แต่.. คงไม่มีใครห่วงผู้หญิงทอมคนนี้มากเท่าเธอ..

เธอ เท่านั้นที่รู้ดีว่าอะไรทำให้เส้นสายภายในของระวีสึกกร่อนและขาดผึงลงในที่ สุดแบบนี้..เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคนอย่างระวีจะผูกพันใจกับเธอมากมาย เพียงนี้

ระ วีคนนี้เป็นคนที่เคยผลักไสเธอ เหวี่ยงกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอกระจุยกระจาย เพื่อให้ไปให้พ้นหน้าในยามต้องการคนใหม่..ทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าไร้ราคา.. มิ้มวางมีดและส้อมในมือ เธอกินไม่ลงจริงๆ .. เธอได้แต่แหงนหน้าเพื่อที่จะกล้ำกลืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมา..

เรื่อง ราวหลายอย่างลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายได้ และที่สุดแล้วมิ้มก็พบว่าเธอไม่ใช่คนเฉียบขาดอะไรเลยเพราะเธอยังหวั่นไหว เธอเจ็บและทุกข์เหลือเกินกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับจิตใจของระวี และเธอก็โทษตัวเธอเองว่าเป็นต้นเหตุให้ระวีเป็นอย่างนี้ ..

เธอเคยได้ยินแต่ไม่เคยรู้จักใครที่ผิดหวังเสียใจเสียจนเป็นบ้า แต่ เธอเคยคิดกับตัวเองในยามที่ทุกข์มาก ในยามที่หลับตาลงบนเตียงตอนดึกแล้วมองเห็นภาพระวีกำลังเริงรักอยู่กับคนอื่น ..เธอคิดว่าวันหนึ่งเส้นใยของเธออาจขาดลงและตัวเธอกับความเป็นไปทุกอย่างใน โลกนี้จะถูกตัดขาดจากกัน เธอเคยคิดว่าถ้าเธอเป็นบ้า เดินอยู่ข้างถนน ระวีจะว่าอย่างไร?

มิ้มขมวดคิ้วนิ่วหน้า มือเธอไขว่คว้าหามือคนรัก..และเมื่อมืออุ่นๆ ของพลับพลึงเอื้อมมาจับมือเธอไว้น้ำตาก็ไหลพราก..

ที่ ระวีเป็นอยู่ขณะนี้ มันเหมือนกับภาพที่เธอเคยคิดว่าเธออาจเป็นอย่างนี้สักวันหนึ่ง ..หลายต่อหลายครั้งที่เธอคิดเช่นนี้ยามเมื่อนอนร้องไห้อยู่ในความมืดอย่าง ปวดร้าวและว้าเหว่

มิ้ม ซุกหน้าอยู่กับอ้อมอกของพลับพลึงทันทีเมื่อประตูห้องถูกปิดลง เธอขอร้องไห้สักวัน ร้องให้กับความผันแปรของทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้..ร้องให้กับความรักของ เธอและระวีที่ไม่เคยเท่าเทียมกันและร้องให้กับความเวทนาสงสารที่จับขั้ว หัวใจของเธออยู่ในเวลานี้..

“มันไม่ใช่ความผิดของมิ้มนะคะ” พลับพลึง ปลอบเหมือนที่เคยปลอบอย่างนี้มาหลายหนในวันนี้ แต่ถึงอย่างไรมันก็เปลี่ยนความรู้สึกของมิ้มไม่ได้ .. เพราะเธอรู้ดีพอๆ กับที่พลับพลึงก็รู้ดีและทุกคนที่รู้จักกับระวีก็รู้ดีว่าเพราะเธอ..เพราะระ วีผิดหวัง..ระวีรักเธอมาก ระวีจึงเจ็บปวดมากจนทนไม่ไหว ..

“วีอ่อนแอเหลือเกิน..” มิ้มคร่ำครวญ

“ในโลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนอ่อนแอจริงหรือคะ?” มิ้มสะอึกสะอื้นอยู่ในอก

“แล้วทำไมมิ้มผ่านมาได้”.. พลับพลึง หลับตานิ่งเวลานี้เหมือนเวลาย้อนกลับไปยังวันที่เธอรู้จักกับมิ้มใหม่ๆ .. มิ้ม ผู้หญิงสวยที่อ่อนแอ ผู้หญิงที่เฝ้าแต่คร่ำครวญถึงความทุกข์ร้อนที่แผดเผาอยู่ในใจ ..

พลับพลึงรู้สึกถึงเยื่อใยบางๆ ระหว่างคนสองคน..และเธอกำลังจะกลายเป็นคนนอก

เธอถามตัวเองว่าถ้าเป็นเช่นนั้นจริง..เธอจะทำอย่างไร? เพราะเธอรักมิ้มเหลือเกินแล้วในวันนี้..และเธอก็แสนทรมาน เมื่อรู้สึกว่าคนที่เธอรักกำลังทุรนทุรายอยู่กับความรู้สึกผิดของตัวเอง ซึ่งความรู้สึกผิดนี้เองที่อาจเหนี่ยวนำทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตให้หวนคืนกลับมา ..

พลับพลึงไม่มีวันลืมว่าความรักนั้นเป็นสิ่งมหัศจรรย์ .. อะไรๆ ที่เหนือความคาดหมายมักเกิดขึ้นได้เสมอ

มิ้มจัดการ ให้ระวีกับเพื่อนสองคนกลับเมืองไทยก่อน เธอคิดว่าสาวน้อยของระวีจะกลับไปด้วยเพื่อช่วยดูแลแต่เธอกลับได้เห็นกริยา ยักไหล่แบบไร้เยื่อใยจากผู้หญิงคนใหม่ของระวี ทำให้เธอรู้สึกสะท้อนใจในชะตากรรมของคนที่เคยเป็นใหญ่ในหัวใจของเธอ ซึ่งพอถึงวันนี้ระวีเหมือนไม่มีคุณค่า ไม่มีความหมายสำหรับใครเลย

สำหรับ เธอเอง การทำงานยังต้องดำเนินไป แม้นว่าเธอจะห่วงและเป็นกังวล ความห่วงกังวลของเธอมีให้ทั้งกับระวีและกับพลับพลึงคนรักซึ่งเงียบขรึมไป ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ บรรยากาศในการท่องเที่ยวในครั้งนี้หงอยไปถนัดใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้หรือแม้นในวันนี้จะมีคนไม่ค่อยชอบหน้าระวี แต่คงไม่มีใครอยากให้ระวีเป็นอย่างนี้ ถ้าเลือกได้พวกเขาส่วนใหญ่คงเลือกที่จะมีระวีและพรรคพวกเป็นตัวป่วนในคณะ เช่นเดิมมากกว่า

พลับพลึง เริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับสายตาแสดงความอยากรู้อยากเห็นจากลูกทัวร์ และมีคำถามแปลกๆ ที่ถามกันและกันแต่เธอไปได้ยินเข้าจะโดยบังเอิญหรือโดยตั้งใจหรือโดยเพราะ ตัวคนเอ่ยไม่สนใจว่าใครจะรู้สึกอย่างไร..ก็ช่าง

“คุณมิ้มกับเจ้าทอมอ้วนนั่นมีอะไรกันมาก่อนเหรอแก?”

“ถึงกับบ้าไปเลยแบบนี้แกคิดว่าพวกเค้าควรมีความหลังต่อกันหรือเปล่าล่ะ”

“ไม่น่าเชื่อเลย”

“สังคมเพศที่สามก็วุ่นวายอย่างนี้แหละแก”

หัวใจ ของพลับพลึงเริ่มหม่นหมอง เธอเริ่มทบทวนการตัดสินใจในครั้งนี้ว่าที่แท้เธอตัดสินใจผิดหรือถูกกันแน่ ที่หวนกลับมาสู่ถนนสายนี้อีกครั้ง หลังจากที่เคยโดนทำร้ายหัวใจจนบาดเจ็บปางตายมาแล้วครั้งหนึ่ง

และ ในครั้งนี้เธอก็รู้สึกเจ็บ เมื่อหลับตาแล้วมองเห็นภาพคนรักของเธอถูกโอบรัดโดยคนรักเก่า โดยมิ้มมิได้พยายามดิ้นรนที่จะหลุดลอดออกมาจากอ้อมกอดนั้นเลย แต่กลับเป็นตัวเธอที่เข้าไปทุบตียื้อยุดอย่างหวงแหน

และ เธอรู้สึกเจ็บลึกๆ เมื่อเห็นคนรักของเธอกังวลที่จะนับเวลาเพื่อที่จะทราบว่าระวีนั้นเดินทางไป ถึงจุดไหนแล้ว มันเป็นความห่วงใยที่มีอยู่ในความเกรงอกเกรงใจเธอ .. เกรงว่าเธอจะรู้สึกไม่ดี เกรงว่าเธอจะน้อยใจ ซึ่ง.. เธอก็ยอมรับว่าจริงๆ แล้วเธอน้อยใจ เสียใจ..และหวั่นไหวอย่างที่สุดและตอนนี้เธอก็แทบไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าเธอต้อง ทำตัวอย่างไรกับการที่เธอพบว่า มิ้มแอบโทรศัพท์ในห้องน้ำ แล้วเมื่อมิ้มรู้ มิ้มก็เข้ามาคลอเคลียเอาใจ ซึ่งเธอไม่ชอบอะไรแบบนี้สักนิด

“ระวีถึงกรุงเทพฯ แล้ว” มิ้ม บอกอ้อมแอ้ม พลับพลึงได้แต่พยักหน้ารับทราบ ในตอนนี้การท่องเที่ยวไม่มีความหมายอีกต่อไปสำหรับพลับพลึงเพราะไม่ว่าจะ เดินทางไปในที่แห่งไหน ความหวาดระแวง ความขุ่นเคือง มันก็ตามเธอไปทุกที่ และมันทำให้บรรยากาศดีๆ กลายเป็นบรรยากาศที่มีแต่ความอึมครึม และในวันนี้เมื่อเธอมองหน้าใสๆ ของคนรัก เธอกลับเห็นคนโลเลคนหนึ่ง ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเธอจะวางใจได้แค่ไหน

“มิ้มห่วงเค้า” มิ้มบอกออกมาเบาๆ

“อยากให้แน่ใจว่าวีปลอดภัยดี อย่างน้อย.. วีเค้าก็เป็นลูกทัวร์ของมิ้ม”

พลับพลึง เบือนหน้าหนี..เธอคิดประชดประชันอยู่ในใจว่า เป็นทั้งลูกทัวร์และคนรักเก่า ดูเหมือนว่ามิ้มไม่รู้สักนิดว่าเธอกำลังร้องไห้ เธอหันหลังให้มิ้มแล้วเริ่มคิดอะไรต่ออะไร แล้วน้ำตาก็หลั่งรินด้วยความอัดอั้นในขณะที่มิ้มกำลังอยู่ในความทุกข์ของตัว เองอยู่เช่นกัน..

พลับพลึง เริ่มคิดถึงบ้าน..คิดถึงผู้ชายสองคนที่หมายปองเธออยู่..เธอคิดว่าเธออยู่ใน โลกที่นิ่งๆ เงียบๆ มานาน เธออยู่กับวัด ซ่อมแซมภาพข้างฝาอย่างสงบ แต่กระนั้นชีวิตเธอก็พอมีสีสันบ้าง แต่เพียงเธอพบมิ้ม ความวุ่นวายต่างๆ ก็ตามมามากมายและจนถึงวันนี้ เธอรู้สึกได้ว่าบางสิ่งบางอย่างที่เธอเคยได้รับจากมิ้มในฐานะคนรักมันหายไป เนื่องจากเธอมิได้ถูกใส่ใจอย่างเต็มที่เสียแล้ว..แม้นกระทั่งนอนอยู่บนเตียง เดียวกัน เพียงเธอหันหลังให้แล้วร้องไห้ มิ้มยังไม่รู้ เพราะในตอนนี้ใจมิ้มไม่ได้อยู่ที่ตัวนั่นเอง

มิ้มยังรักระวี.. นี่คือสิ่งที่พลับพลึงเชื่อว่าเธอสัมผัสกับมันอยู่ในตอนนี้พร้อมกับความเจ็บปวดในหัวใจ

“ถ่ายรูปหน่อยนะคะ” มิ้ม บอกเมื่อใครต่อใครกำลังหามุมดีๆ ที่จะถ่ายรูปกับหอเอนชื่อก้องโลกที่ตั้งเอียงๆ อยู่เบื้องหน้าเหมือนในรูปภาพที่เคยดูมาไม่ผิดเพี้ยน ตรงจุดนี้เป็นจุดที่ถูกถ่ายรูปมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนและมันคงน่าตื่นเต้นดี สำหรับคนที่เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกอย่างเธอหากสภาพจิตใจของเธอเป็นปรกติสุข ดีกว่านี้

“อย่าเลยค่ะ” พลับพลึงบอกไปอย่างเซ็งๆ

“อ้าว” มิ้มร้องและต่อมากลายเป็นถอนใจ

“มิ้มขอโทษนะคะถ้าทำให้ไม่สบายใจ” เธอ จับมือพลับพลึงไว้ แต่เพียงครู่เดียวพลับพลึงก็ถอนมือออกเมื่อรู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่แอบมอง เธอและมิ้มอยู่ เธอและมิ้มกลายเป็นความน่าสนใจใหม่สำหรับลูกทัวร์เสียแล้ว พลับพลึงรู้สึกหงุดหงิดและเบื่อระอามากขึ้น

มา ถึงตอนนี้เธอขุ่นเคืองตัวเอง..ก่อนหน้านี้ เธอทุกข์ทรมานกับการฝืนที่จะไม่รักผู้หญิงคนนี้เพราะเธอได้เคยตัดสินใจแล้ว ว่าจะไม่ก้าวเดินบนถนนสายนี้อีกแล้ว แต่ในที่สุดเธอก็ยอมใจอ่อน เพื่อบาดเจ็บอีกในวันนี้และนี่ก็คือผลแห่งความไม่เข็ดหลาบนั่นเอง

เธอเห็นมิ้มรับโทรศัพท์จากเมืองไทย สีหน้าห่วงใยกังวลและมิ้มก็บอกกับเธอว่า

“แม่วีโทรมาค่ะ วีไม่ยอมรับรู้อะไรเลย ตอนนี้ถูกส่งไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลประสาท”

พลับพลึง นิ่ง ด้วยเธอไม่รู้จะต่อคำว่าอะไร เธอรู้อยู่เพียงอย่างเดียวว่าเธอเบื่อ เธอถามตัวเองว่าเธอใจร้ายมากไปหรือเปล่า เธอควรต้องยิ้มและสนทนากับมิ้มด้วยความเห็นอกเห็นใจในสิ่งที่คนรักเก่าของ มิ้มเป็นไปหรือเปล่า ถึงจะดูดีงามเหมาะสม

พลับพลึง เคยคิดว่าตัวเองอ่อนโยนพอสมควร แต่มาคราวนี้เธอเริ่มไม่เข้าใจตัวตนของตนเองว่าเป็นอย่างไรกันแน่ เวลานี้ดูเหมือนว่าเธอได้กลายเป็นผู้หญิงกระด้างเย็นชาที่ไม่น่ารักสักนิด แต่นี่คือเธอตอนนี้ซึ่งหากผิดไปจากนี้คือการเสแสร้งที่เธอเองคงทำได้ไม่แนบ เนียนสักเท่าใดนักหรอก

“พลับพลึงอยากกลับบ้าน” พลับพลึง บอกเบาหวิว น้ำตาพาลจะไหล มันเหมือนเธอกลับเป็นเด็กอีกครั้งหนึ่ง เด็กหญิงซึ่งอยากงอแง อยากเอาแต่ใจโดยไม่ต้องมีเหตุผลใดมารองรับ

มิ้มมองพลับพลึงด้วยความเข้าใจ

หัวใจ ของเธอกำลังถูกหลอมให้ละลายด้วยเสียงเบาๆ เหงาๆ และดวงตาที่เอ่อคลอของคนรัก เหลือเวลาอีกเพียงสามวันสำหรับการท่องเที่ยวที่ทั้งเธอและพลับพลึงต่างอยู่ ในภาวะที่ไม่เป็นสุขพอที่จะรื่นรมณ์กับสิ่งต่างๆ รอบตัว

“ไม่เอาน่า” มิ้มปลอบอย่างอ่อนโยน

“อย่างอแงสิคะคนดี”

“คนดี?” พลับพลึง หัวเราะหยันกับคำนี้ เธอไม่ใช่คนดีอะไรเลย เธอไม่ใช่นางเอกในหนังในละคร เธอหน้าชื่นโดยอกตรมไม่ได้ ถ้าตรมเธอจะตรมทั้งหน้าและหัวใจนั่นเลยทีเดียว พลับพลึงรู้สึกน้อยใจ เมื่อคิดถึงมิ้มคนเดิมที่คร่ำครวญความทุกข์ในอกใจในวันวาน .. ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงคนนั้นไปเสียแล้วกระมัง..

“อย่าทำเสียงอย่างนี้สิคะ” มิ้มเว้าวอน

แต่ พลับพลึงกลับหัวเราะหยันอย่างเจ็บปวดอีก เธอมองมิ้ม มอง และมอง .. คางสวยๆ ของเธอเริ่มสั่น..โอ เธอเจ็บเหลือเกิน เจ็บจนอยากเดินจากไป ไม่หวนกลับคืนมาอีกเลย

อย่า พูดอย่างนี้สิ อย่าทำเสียงอย่างนี้สิ อย่า และอย่า..นี่คือคำพูดสำหรับคนรัก หรือคือคำพูดสำหรับคนที่กำลังเบื่อ..มันเร็วเกินไปไหมสำหรับความรักขาลงของ เธอ กับคนที่เฝ้าเพียรพยายามที่จะพบเจอกับเธอ อยากได้ยินเสียงเธอตลอดเวลา..โอ้อนิจา..นี่เธอตัดสินใจผิดพลาดอีกแล้วใช่ไหม นี่

“มิ้มรักพลับพลึงนะ” มิ้ม โอบกอดอย่างอ่อนโยน อย่างพยายามเต็มที่ที่จะให้เข้าใจ พยายามเต็มที่ ที่จะทะนุถนอม แต่พลับพลึงกลับผลักเธอออกอย่างแรงในขณะที่ร้องไห้เนื้อตัวสั่นแล้วหันหลัง หนีไม่ยอมให้อีกฝ่ายหนึ่งเห็นน้ำตา หญิงสาวผมยาวส่ายหน้าไปมาอย่างสุดทน อะไรกันนี่..ก่อนหน้านี้ เมื่อเธอมองมิ้มคร่ำครวญด้วยริมฝีปากสีสดสวย ด้วยดวงตาเศร้าละห้อย ในคราวที่รู้จักกันใหม่ๆ เธอบอกตัวเองว่าผู้หญิงคนนี้อ่อนแอน่าสงสาร แต่ตอนนี้กลับเป็นตัวเธอเองที่หลั่งน้ำตาเหมือนน้ำหลาก

เธอ เบื่อหน่ายคำพูดหวานๆ เต็มที เธอเชื่อในสิ่งที่เธอมองเห็นและสัมผัสด้วยความรู้สึกมากกว่าที่จะเชื่อใน ถ้อยคำ และในตอนนี้เธอไม่เชื่อสักนิดที่ว่ารัก เนื่องจากความรู้สึกของเธอบอกตัวเองอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก นับตั้งแต่เธอพยายามดึงตัวมิ้มออกมาจากการเกาะกอดโอบรัดของระวี .. เธอเห็นแววตาของมิ้มเต็มไปด้วยเยื่อใย เธอเห็นความรักของคนสองคนรวมตัวกันเป็นพลังบางอย่างที่โลกทั้งโลกต้องยอมสงบ นิ่งให้ในชั่วขณะนั้น

พลับพลึงสะอื้นไห้

เป็นอีกครั้งในชีวิตที่รู้สึกถึงความปี้ป่นย่อยยับภายใน ..

เธอและมิ้มอาจเป็นเพียงคนสองคนที่โชคชะตาพัดพาให้มาได้พบกันเพียงช่วงหนึ่ง .. ก็เท่านั้นเอง

“พลับพลึง” มิ้มตามมากอดเมื่อพลับพลึงเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องพัก

“มิ้ม ไม่รู้ว่าถ้าพลับพลึงเป็นมิ้มพลับพลึงจะทำยังไง มิ้มอาจทำให้พลับพลึงรู้สึกไม่ดี พลับพลึงอาจผิดหวังในตัวมิ้ม แต่มิ้มก็อยากบอกว่าวันนี้มิ้มมีพลับพลึงมิ้มรักพลับพลึง หัวใจของมิ้มเป็นของพลับพลึง ถ้าความห่วงใยของมิ้มที่มีต่อวีเป็นความผิดในความรู้สึกของพลับพลึง มิ้มก็ขอยอมรับผิด มิ้มไม่ใช่คนใจร้าย มิ้มอาจเคยโกรธ เคยไม่พอใจ เคยถูกวีทำร้ายแต่มิ้มไม่ได้เกลียดวี วี จะเป็นแบบนี้หรือไม่ มิ้มก็ไม่มีทางที่จะกลับไปเหมือนเดิมกับวีได้อีกแล้ว แต่เพราะวีเป็นแบบนี้มิ้มถึงเป็นห่วงมาก..พลับพลึงช่วยเข้าใจมิ้มหน่อยนะคะ”

พลับพลึงเม้มปากสนิท.. เธอต้องเข้าใจตามนี้ใช่ไหมนี่? เธอ รู้ดีตามที่มิ้มบอก..ไม่ว่าระวีจะเป็นแบบนี้หรือจะยังสบายดี มิ้มก็กลับไปเป็นคนเดิมของระวีไม่ได้ แต่เธอก็รู้ดีตามที่ตาเห็นและรู้ดีตามที่เธอรู้สึกว่ามิ้มยังรักระวีอยู่

เธอ รู้ว่ามิ้มแทบขาดใจในตอนนั้น เธอรู้อีกว่าถ้าเธอไม่อยู่ตรงนั้น มิ้มจะกอดระวีจนแน่นเพื่อที่จะปลุกระวีให้ฟื้นสติกลับคืน ทำไมเธอจึงรู้ดีก็ไม่รู้และนั่นทำให้หัวใจเธอแหลกสลายจนไม่รู้ว่าจะทำอย่าง ไรกับตัวเองดีแล้วในเวลานี้

ทั้ง พลับพลึงและมิ้มต่างรู้สึกหมดถ้อยคำที่จะพูดต่อกัน มิ้มได้แต่กอดพลับพลึงเอาไว้ และเมื่อพลับพลึงสะอื้นมิ้มก็ลูบหลังเบาๆ โดยนึกคำพูดไม่ออกว่าจะพูดอะไร เธอรู้สึกว่าไม่ว่าเธอจะเอ่ยอะไรออกไปก็ล้วนแต่จะนำความเจ็บปวดมาสู่ผู้หญิง คนนี้ทั้งสิ้น

เธอ เริ่มเรียนรู้ในความเป็นตัวเป็นตนของพลับพลึงเพิ่มเติมอีกอย่างหนึ่งว่าใน ฐานะคู่รัก พลับพลึงแสนจะอ่อนบางและต้องการการทะนุถนอมอย่างมากจนเธอรู้สึกกังวลว่าเธอ จะดูแลทะนุถนอมจิตใจดวงนี้ได้ดีเท่าที่เจ้าตัวต้องการหรือเปล่าแต่เธอจะ พยายาม..เพราะเธอรักเหลือเกิน

มิ้มอยากขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เธอพูดอะไรไม่ออก เธอรู้สึก ไร้ ชีวิตชีวาและคณะทัวร์ของเธอก็ท่องเที่ยวกันอย่างชนิดที่เรียกกันว่างานกร่อย แต่คนที่ดูกร่อยมากที่สุดคือพลับพลึง คู่รักของเธอนั่นเอง ..ขอ โทษนะคะพลับพลึง..ขอโทษที่ทำให้หมดสนุก ขอโทษที่ทำให้พลับพลึงของมิ้มเต็มไปด้วยความทุกข์ มิ้มเอื้อมมือมาจับมือคนรักเมื่อนั่งอยู่ด้วยกันบนเครื่องบิน..เธอได้ยิน เสียงลูกทัวร์ทอดถอนใจพึมพำออกมาว่า

“เฮ้อ.. กลับบ้านซะที” ..

มิ้มรู้สึกถึงคำว่าหมดน้ำยา..นี่คืองานของเธอ หน้าที่ของเธอควรต้องทำให้ลูกทัวร์พึงพอใจกับการท่องเที่ยวจนไม่อยากกลับบ้าน

ใน ขณะเดียวกัน คนที่นั่งข้างๆ ตัวเธอคือคนรักของเธอ..หน้าที่ของเธอต่อคนรักคือทำให้มีความสุข มีความอบอุ่นใจ แต่มิ้มไม่พบความสุขจากสีหน้าท่าทางของพลับพลึงเลย มันเหมือนกับว่าเธอล้มเหลวไปเสียหมด..เธอทำให้ระวีเสียสติ ทำให้ลูกทัวร์เที่ยว ไม่สนุกและทำให้พลับพลึงหมดความสุข

ตอน นี้แม้นแต่มือนิ่มๆ ที่เธอจับกุมอยู่นั้นก็เหมือนมือที่ไม่มีชีวิตเลือดเนื้อ เพราะมันไม่ยอมเคลื่อนไหวใดๆ คงปล่อยให้เธอจับไว้นิ่งๆ เหมือนตุ๊กตา

“เหนื่อยเหลือเกิน” มิ้ม พึมพำพลางขดตัวในอาการเหนื่อยและหน่าย.. และท้อแท้ เธออยากได้ความเข้าใจเพียงเล็กน้อยจากคนที่อยู่ใกล้ๆ..อยากได้กำลังใจสัก หน่อย เพียงพอที่จะทำให้เธอมีเรี่ยวแรงขึ้นกว่านี้อีกสักนิดแต่มันเหมือนกับว่าคน ข้างตัวของเธอนั้นหยุดการเคลื่อนไหวไปแล้วอย่างสิ้นเชิงกระนั้น

ดูเหมือนกับว่านี่เป็นความ “ร้าย” ใน อีกรูปแบบหนึ่งที่ต่างออกไปจากที่เธอเคยพบจากระวี ซึ่งเธอจะต้องเรียนรู้ต่อไปเรื่อยๆ และทั้งเธอและพลับพลึงต่างต้องเรียนรู้ในตัวตนของกันและกัน เพื่อที่จะเดินร่วมทางกันต่อไป หากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดหรือทั้งสองฝ่ายไม่เบื่อหน่ายในการเรียนรู้ หรือการปรับตัวเสียก่อน

มิ้มถามตัวเองว่าเธอเบื่อหรือยัง..ยัง..เธอรู้สึกแค่ว่าเธอ ไม่ชิน..เท่านั้น

เธอ คิดไม่ออกว่าเธอจะเบื่อผู้หญิงคนนี้ได้อย่างไร ทั้งหมดที่พลับพลึงเป็นอยู่ในตอนนี้ก็เพราะรักเธอ ส่วนตัวเธอ..เมื่อคิดทบทวนดูแล้ว เธอคิดว่าเธอผูกพันใจกับพลับพลึงตั้งแต่นาทีแรกที่เจอกันแล้ว..นาทีที่พลับพลึงผู้หญิงผมยาวสวมเสื้อ ม่อห้อมตรงเข้ามากระชากเธออกจากราวสะพาน นาทีนั้นมันเหมือนกับการพลิกชีวิตให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ทีเดียวนะ

มิ้ม โรยยิ้มออกมาได้อย่างหงอยๆ เธอลูบมือพลับพลึงเบาๆ แสนอ่อนโยน..มิ้มคู้ตัวลงอีกนิด แล้วค่อยๆ หลับตาลง เธอเหนื่อยเหลือเกิน ช่างเถอะนะ อะไรจะเป็นอย่างไร ขอเธอหลับก่อนซักงีบก็แล้วกัน หลับโดยจับมือคนรักเอาไว้อย่างนี้ห้ามหนีไปไหน

พลับพลึง เหลือบมองมิ้มที่นอนคู้ตัวนิ่งๆ หายใจสม่ำเสมออยู่ข้างๆ แต่มือยังกุมอยู่กับมือของเธอ..หลับไปแล้วสิ..คงเหนื่อยและท้อ แต่การที่ทุกคนเที่ยวไม่สนุกในครั้งนี้หาใช่ความบกพร่องของหัวหน้าทัวร์ไม่ มันเป็นเพราะทุกคนห่อเหี่ยวจากเหตุการณ์อันสุดวิสัยที่เกิดขึ้นกับลูกทัวร์ คนหนึ่งต่างหาก

และจะว่าไปแล้วแม้นว่าพลับพลึงจะไม่เคยทัวร์ต่างประเทศมาก่อนแต่เธอก็บอกตัวเองได้ว่ามิ้มเป็นผู้นำทัวร์ที่น่ารักทีเดียว

คิด ถึงตรงนี้แล้ว พลับพลึงก็อดที่จะยิ้มออกมานิดหน่อยไม่ได้ เมื่อคิดว่าเธอกำลังเข้าข้างคนรักหรือเปล่าหนอ..สองวันมานี่เธอไม่เคยถาม มิ้มเลยว่าเหนื่อยไหม ทั้งที่เธอรู้ว่ามิ้มเหนื่อยและต้องการกำลังใจแต่ตัวเธอก็ต้องการกำลังใจ เหมือนกันนี่นา

ตอนที่ 26

2009-05-18T00:22:00.000+07:00

มิ้ม ยืนตรวจเช็ครายชื่อลูกทัวร์อย่างขะมักเขม้นและกระฉับกระเฉง ดวงตาเธอมีชีวิตชีวาน่ามองในสายตาใครๆ และงดงามอย่างที่สุดในสายตาของพลับพลึงลูกทัวร์คนสำคัญที่สุดในคณะ

แต่ ท่าทางอย่างนี้ และดวงตาพราวๆ อย่างนี้ ทำให้ระวีรู้สึกขัดตาขัดใจและหงุดหงิดอย่างที่สุด แม้นว่าเธอและพรรคพวก จะพากันควงสาวไปเป็นคู่ๆ แถมแต่ละคู่อี๋อ๋อกันสุดฤทธิ์สุดเดชตามคำบัญชาของระวีผู้เป็นเจ้ามือ ซึ่งเมื่อมิ้มเช็คมาถึงชื่อเธอ เธอก็โอบกระชับสาวน้อยในวงแขนพลางยื่นจมูกไปชนแก้มให้แม่สาวหัวเราะระริกระ รี้จนคนอื่นๆ พากันลอบมองหน้ากันอย่างเซ็งๆ

ระ วีชูมือขึ้นพลางหลิ่วตาให้ มิ้มยิ้มให้ตามปรกติ เหมือนยิ้มให้กับลูกทัวร์คนอื่นๆ ทุกคน เป็นรอยยิ้มน่ารักแจ่มใสแต่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนผะผ่าว ..

ผู้หญิง คนนี้เคยรักเธอมากมาย เคยร้องไห้หมดรูปเพราะเธอ เคยเกาะกอดหน่วงเหนี่ยวเธอไว้ไม่ให้จากไป .. บัดนี้กลับกัน ถ้าเธอทำอะไรชดใช้ให้ได้ เพื่อที่เธอจะได้มิ้มกลับคืนมา ”รักกัน”เหมือนเดิม เธอยินดีที่จะชดใช้ ถ้ามันจะเป็นไปได้

ระ วีเหลือบตามองสาวน้อยที่ยิ้มระริกอยู่ใกล้ๆ .. เธอมองเห็นจริตเด่นชัด เห็นหูตาแพรวพราว เห็นแววความฉลาดเฉลียว ความอยากได้อยากมี ซึ่งทุกอย่างเหล่านี้ไม่เคยมีปรากฏในตัวตน ในหูในตาของมิ้ม ..

ที่ สุดระวีก็ได้แต่ลอบถอนใจอย่างหงอยเหงา กริยาโอบประคองกะหนุงกะหนิงที่เธอแสดงออกมานี้ เกิดจากแรงพายุที่ปั่นป่วนอยู่ในใจที่กำลังเจ็บป่วยของเธออย่างไรเล่า ซึ่งเธอก็รู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่านี่คือการประชดประชันที่ไม่ได้ผล.. เนื่องจากมิ้มไม่มีสายตาที่จะมองเธออีกแล้ว

สายตาของมิ้มทอดมองอย่างอ่อนหวานไปที่สาวบ้านนอกผมยาวคนนั้นตลอดเวลา..และท่าทางของมิ้มก็เปลี่ยนไปมากมาย..

บัด นี้ระวีมองเห็นมิ้มเป็นทอมคนหนึ่ง เป็นทอมใหม่เอี่ยมที่สะอาดงดงาม และแสนสุภาพ และที่รวดร้าวยิ่งคือทอมคนที่เธอมองเห็นอยู่คนนี้กำลังมีความรักเบ่งบานอยู่ เต็มดวงตา เป็นความเปลี่ยนแปลงที่ยากเย็นเหลือเกินที่ระวีจะยอมรับได้

“เป็นอะไรไปคะพี่วี?” สาวน้อยเอ่ยถาม เมื่อเห็นระวีเงียบไป สายตาระวีล่องลอยแลดูเคว้งคว้างน่าสงสาร

“เปล่านี่”

“แน่ใจนะคะ?”

ระวีมองหน้า.. แล้วยักไหล่

“แน่ซี่” เธอ ฮึดสู้ .. แน่สิ .. เธอจะเอามิ้มกลับมาให้ได้ ไม่ว่าจะในสภาพไหน เธอรักมิ้ม .. ไม่มีใครเข้ามาแทนที่มิ้ม..ผู้หญิงขี้แยของเธอได้ ..

ระวีดีดกระโปรงแอร์โฮสเตสสาว ที่เดินผ่านอย่างสนุกคะนอง ทั้งที่เธอมิได้สนุกคะนองหากแต่เธอกำลังเรียกร้องความสนใจจากคนบางคนต่างหาก

แอร์ สาวอุทานเบาๆ แล้วหันมาทางระวีซึ่งแสร้งยิ้มใสซื่อส่งให้ ในขณะที่เพื่อนฝูงของเธอหัวเราะคิกคัก แอร์สาวส่ายหน้าพลางยิ้มทั้งที่ไม่ชอบใจ แต่ความอดทนคือคุณสมบัติของผู้ทำงานบริการ .. เหมือนกับที่มิ้มมองเห็นการกระทำของระวีแล้วต้องพยายามท่องไว้ในใจว่าอดทน..ทุกสิ่งจะผ่านพ้นไปได้ด้วยความอดทนเท่านั้น..

หลาย ต่อหลายสายตาในบรรดาเพื่อนร่วมทริปต่างพากันเหลือบตามองกลุ่มระวีอย่างขุ่น เคืองและรำคาญใจในความวุ่นวายและความไม่สุภาพ และเกิดอคติบางอย่างต่อลักษณะท่าทางแบบระวีจนลูกทัวร์สาวใหญ่คนหนึ่งบ่นอุบ กับเพื่อนที่มาด้วยกันว่า

“ถ้ารู้ว่าต้องมากับไอ้พวกทอมห่ามๆ พวกนี้ ฉันขอบายดีกว่า”

“ใจเย็นน่า ..” เพื่อนปลอบไปตามเพลง

“มันน่าเกลียดน่ากลัวแถมยังน่าทุเรศอีกตะหาก” เธอส่ายหน้าเอือมระอา

แต่ จะทำอย่างไรได้ เมื่อร่วมขบวนกันมาแล้ว ก็คงต้องทนๆ กันไป ซึ่งมันก็ทำให้ความสนุกลดหายลงไปเยอะทีเดียวกับการที่ต้องเดินทางร่วมไปกับ คนที่ไม่ต้องตา ไม่ถูกอัธยาศัยกันเช่นนี้

“ผมรำคาญไอ้กะเทยพวกนี้จริงๆ” สามีภรรยาสูงวัยหันหน้ามองกันอย่างอึดอัด

คุณ ป้าผู้เป็นภรรยาวางมือไว้บนมือของคุณลุงอย่างนิ่มนวล เป็นเชิงว่าใจเย็นๆ .. เหมือนกับที่พลับพลึงวางมือไว้บนมือของมิ้มตลอดเวลา..และมิ้มลูบมือพลับพลึง เบาๆ และหันไปมองอย่างปลอบโยน..ต่างคนต่างปลอบโยนกันโดยไม่ต้องพูด..

ใน ขณะที่กลุ่มของระวีกำลังวุ่นวายกับการสั่งเครื่องดื่ม เดี๋ยวคนนั้นจะเอาโน่น คนนี้เปลี่ยนใจจะเอานี่แทน ดูเรื่องมากและมากเรื่องเสียจริงๆ

พลับพลึงลูบมือมิ้มเบาๆ..

“หลับตาเสียหน่อยก็ได้ค่ะ ถ้าไม่อยากเห็นอะไรต่ออะไร” เธอบอกสาวผมสั้น

มิ้ม ยิ้มให้กับคำแนะนำของคนรักและทำตามอย่างว่าง่าย .. หลับตาลงแล้วโลกทั้งโลกก็จะมีแต่เธอกับพลับพลึงเพียงสองคน มือของเธอยังอยู่ในมือของพลับพลึง มืออุ่นๆ ที่เต็มไปด้วยกำลังใจที่ถ่ายทอดมาสู่กันอย่างอ่อนโยน

พลับพลึง มองมิ้ม เธอรู้ได้ว่ามิ้มเหนื่อย งานของมิ้มในฐานะผู้นำทัวร์คือการต้องแก้ปัญหาทุกอย่างให้กับลูกทัวร์ทุกคน เธอคิดถึงนักกิจกรรมตัวเอ้ในมหาวิทยาลัยที่เธอนึกทึ่งเสมอว่าพวกเขาทำได้ อย่างไรกันกับกิจกรรมมากมายที่ต้องดูแลควบคุมให้ทุกอย่างเป็นไปตามต้องการ ท่ามกลางความยุ่งยาก แต่ที่สุดพวกเขาก็ทำได้และยิ้มเต็มหน้าเมื่อมีผลงานเป็นที่ประจักษ์

งานของมิ้มเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหว มิ้มมีลักษณะผู้นำเต็มตัวแต่เธอก็สุภาพนิ่มนวล และน่าชื่นชมในความรู้สึกนึกคิดของพลับพลึง

“ห่วงมิ้มหรือคะ?” มิ้มพึมพำถามทั้งที่หลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น

พลับพลึงโรยยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ค่ะ” เธอบอกเบาๆ และลูบมือมิ้มไปมา

“รักนะค่ะ”..

มิ้มลืมตา หันมามองหน้าคนรักที่ยิ้มละไมน่ามองอยู่ใกล้ๆ

“อยากกอดจัง” มิ้มบอกทั้งปากและตาพลับพลึงหัวเราะเบาๆ

“อยากกอดเหมือนกัน” สาว ผมยาวบอกเหมือนล้อเลียน แต่เธอก็บอกไปตามความรู้สึกที่มีด้วยเช่นกัน เธอรักมิ้ม เธออยากกอดคนรักของเธอที่กำลังเหนื่อย สองคนมองสบตากัน.. เป็นดวงตาสองคู่ที่เชื่อมประสานกันแล้วเอิบอิ่มมั่นคง

เป็น การเดินทางที่เต็มไปด้วยความรู้สึกขุ่นข้องหงุดหงิดใจสำหรับลูกทัวร์ เนื่องจากความรู้สึกที่ว่า พวกเขาได้ร่วมทางไปกับนักก่อปัญหาจอมโวยวาย ซึ่งแม้นแต่การพูดคุยหรืออาการประเจิดประเจ้อของทอมและดี้แต่ละคู่ในก๊วนของ ระวีก็ก่อปัญหากวนใจให้เพื่อนร่วมทางได้ตลอดเวลา

“ไหนว่าทัวร์บริษัทนี้เจ๋งนัก” หมอหนุ่มคนหนึ่งออกปากบ่นกับแฟนสาว

“คุณมิ้มเธอเทคแคร์ดีนะคะ มันแย่ตรงที่เราร่วมทางมากับพวกนั้นเท่านั้นเอง” แฟนสาวของเขาแยกแยะให้ฟัง

“ไม่กรองลูกค้า” เขายังบ่น

“โถ..จะให้กรองอย่างไรละคะ” ฝ่ายหญิงนึกขัน

“ไม่ใช่ผู้ป่วยนี่คะจะได้คัดกรองก่อนส่งตรวจ”

“ผมไม่ค่อยมีความคิดเห็นเกี่ยวกับทอมดี้ ถือว่าเป็นสิทธิส่วนบุคคล แต่เซทนี้อยากบอกตรงๆ ว่าไม่ชอบกิริยาจริงๆ” เขาส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ

“คนดีๆ ก็มีเยอะค่ะ อย่าเหมารวมสิคะ” ฝ่ายหญิงท้วงติง

ดู แล้วระวีและพรรคพวกกำลังทำให้ผู้ร่วมทางมีอคติต่อความเป็นทอมดี้ ทั้งที่ส่วนใหญ่ในปัจจุบัน ผู้คนในสังคมจะแยกแยะได้ว่าความเป็นทอมดี้นั้นเป็นรสนิยมอย่างหนึ่ง ความเป็นทอมดี้นั้นไม่ได้วัดค่าความดีเลวในตัวตนคนๆ นั้นแต่อย่างใด แต่คนส่วนใหญ่ก็มักจะไม่ชอบความประเจิดประเจ้อหรือความวุ่นวายของพวกเพศที่ 3 หรือผู้คนที่แตกต่างจากตนอยู่นั่นเอง

“ยินดี ต้อนรับทุกท่านเข้าสู่กรุงโรม มหานครที่เคยรุ่งโรจน์และยิ่งใหญ่ในอดีต และปัจจุบันกรุงโรมนี้ก็ยังเป็นศูนย์รวมแห่งศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมที่ เลื่องลือชื่อและเป็นเมืองท่องเที่ยวอันดับต้นๆ ของโลกซึ่งรองรับนักท่องเที่ยวมากมายในแต่ละวัน..”

มิ้ม เริ่มทำหน้าที่มัคคุเทศน์ตั้งแต่รถบัสพาลูกทัวร์ทั้งหมดออกจากสนามบินฟิอุ มมิชิโน่ แล่นเข้าสู่โรม.. พลับพลึงเฝ้ามองใบหน้าของมิ้มด้วยความทึ่ง มิ้มเป็นคนเก่ง แคล่วคล่อง สดใส มันช่างขัดแย้งกับมิ้มคนที่เธอพบเจอเมื่อแรกที่ราวสะพานสีขาวในคราวนั้น .. เนื่องจากมิ้มคนนั้นดูปวกเปียกอ่อนแอเหลือเกิน

เธอ นึกถึงมิ้มคนที่นอนแซ่วอยู่ที่โรงพยาบาลเนื่องจากถูกรังแก .. นั่นมันเป็นอดีตที่ผ่านพ้นไป แต่ปัจจุบันคนที่เคยรังแกมิ้มก็ยังไม่วางมือเลย คนๆ นั้นยังคงตามมาเหมือนเงาที่ชั่วร้าย .. ในนามแห่งความรัก คนเราสามารถทำอะไรได้ทุกอย่างจริงหรือ? ทำได้แม้นแต่ตามไปกระทำให้คนที่ตนบอกว่ารักต้องเดือดเนื้อร้อนใจ

ระ วีมองพลับพลึงด้วยสายตาหยามหยัน เนื่องจากหัวใจเธอปวดร้าวเธอจึงพยายามกดให้อีกฝ่ายดูต่ำต้อยกว่า โดยคิดว่านี่คือผู้หญิงของมิ้ม ..มิ้ม..คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผู้หญิงของเธอ .. และอีกไม่นานก็จะกลับมาเป็นของเธอตามเดิม.. แล้วพลับพลึงบ้านนอกคนนี้จะต้องฟูมฟายน้ำตาน่าสงสาร และหากเป็นไปได้ เธออาจอนุเคราะห์ผู้หญิงคนนี้อีกคน คิดแล้วระวีก็อดยิ้มออกมานิดหน่อยไม่ได้

.. แต่เสี้ยวเล็กๆ ในความคิดของเธอก็คิดในทางกลับกันอยู่บ้างว่าหรือบางที..หากเธอต้องแพ้พ่าย คนที่น่าสงสารที่สุดจะเป็นตัวเธอเอง..ตัวเธอ คนที่เคยยิ่งใหญ่เหนือหัวใจของมิ้ม.. เธอเกลียดชังคำว่าเคยเสียเหลือเกิน เพราะเธอไม่อยากยอมรับมันสักนิด..ว่าครั้งหนึ่งเคยรัก เธอยังรักอยู่ในวันนี้และไม่ว่าวันไหนๆ เธอก็ยังรัก

ระ วีถอนหายใจ.. ความรักระหว่างเธอกับมิ้มนั้นเหมือนเงา เมื่อก่อนมิ้มเป็นเงาคอยวิ่งตามเธอ แต่ตอนนี้มิ้มวิ่งหนีเธอ และเธอติดตามไม่หยุดหย่อน เธอล้มลุกคลุกคลานเกลือกกลิ้งอยู่ข้างทางในเวลาเมา เธอรู้สึกถึงความตกต่ำสุดขีดในชีวิต

เวลา นี้ผู้คนในคณะทัวร์จากเมืองไทยกำลังตื่นตาตื่นใจกับบ้านเมืองที่มองเห็น โดยมีมิ้มยืนบรรยายอยู่ด้านหลังคนขับรถ ระวีเคยมาเที่ยวกับมิ้มในคณะทัวร์ที่มิ้มเป็นผู้นำเที่ยวอย่างนี้ เธอมองเห็นความแคล่วคล่อง ความฉลาดเฉลียวในการแก้ไขปัญหาสารพัดมากมี และเธอก็รู้สึกภูมิใจที่มีแฟนเก่ง แต่ขณะเดียวกันในชีวิตส่วนตัวระหว่างเธอกับมิ้มนั้น เธอรู้สึกเสมอว่ามิ้มโง่ๆ มิ้มเหมือนแมวตัวน้อยๆ ที่ทำให้เธอลำพองตนเสมอ

แต่ ในตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าเสียเหลือเกินที่ไม่รู้จักถนอมผู้หญิงคน นี้ไว้ ระวีก้มลงมองที่มือสองข้างของตัวเอง มืออวบๆ ที่ปล่อยปละละเลย.. จนที่สุดมิ้มก็ดิ้นหนีออกไป และตั้งตัวเป็นอิสระ เหมือนเมืองขึ้นที่ลุกขึ้นแข็งขืนต่อสู้

มิ้ม พาลูกทัวร์ของเธอเข้าที่พักในโรงแรมเป็นที่เรียบร้อย และนัดหมายเวลาในวันรุ่งขึ้นอย่างมั่นเหมาะ โดยมีกลุ่มขี้สงสัยเกินเหตุอย่างก๊กของระวีคอยซักไซร้หน่วงเหนี่ยวเพื่อที่ จะได้แยกจากกันให้ช้าที่สุด มิ้มหันไปบอกพลับพลึงอย่างเกรงใจว่า

“พลับพลึงไปนอนก่อนเถอะค่ะ”

“ควรไปนอนกันทุกคนนั่นแหละค่ะ” พลับพลึงบอกชัดถ้อยชัดคำทำให้พวกวุ่นวายพากันเงียบกริบ สาวน้อยคู่ควงของระวี ยักไหล่

“เห็นด้วย” เธอว่า

“พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” แล้วเธอก็เดินนำหน้าพรรคพวกออกไป เธอรู้สึกไม่ค่อยชอบใจกับการยื้อของระวีและเธอไม่อยากเก็บอารมณ์

“ขอให้ฝันดีนะคะ” มิ้มอวยพรตามหลัง

“เช่นกันค่ะ” สาวน้อยโบกมือให้ทำให้ระวีหงุดหงิด แต่เธอก็ยอมเดินจากไปโดยดีทั้งที่เธอไม่อยากแยกจากไปไหนเลย

ระวีเดินออกมาพร้อมเพื่อนๆ ในความรู้สึกของเธอนั้นปวดร้าวแล่นพล่านอยู่ในทุกย่างก้าวที่พาเธอห่างออกมาจากมิ้ม ผู้ซึ่งกำลังจะเดินเข้าห้องไปกับผู้หญิงผมยาวท่าทางเฉียบคมคนนั้น..

เธอ ถามตัวเองว่าถ้าเธอต้องเป็นคนรักของผู้หญิงบ้านนอกดุๆ คนนี้จะเป็นอย่างไร เธอไม่นิยมให้ผู้หญิงของเธอมาดุเธอ เธอเองต่างหากที่ควรจะเป็นคนดุหรือทำหน้าเข้มเข้าใส่ และเธอไม่เข้าใจว่ามิ้มชอบผู้หญิงคนนี้ได้อย่างไร

ระ วีได้แต่นอนลืมตาโพลงบนเตียงที่อ่อนนุ่ม บรรยากาศที่นี่ดูโรแมนติกไปหมด ซึ่งมันจะดีที่สุดหากในอ้อมกอดของเธอมีคนที่เธอรักเอนอิงอยู่ด้วยกันอย่าง แนบชิด แต่คนที่นอนอยู่ข้างตัวเธอตอนนี้ไม่ใช่คนที่เธอบอกกับตัวเองว่ารัก และตอนนี้สาวแอนก็หันหลังให้เธอและหลับสนิทไปแล้ว

ใน ขณะเดียวกันที่ในห้องของพลับพลึงกับมิ้ม พลับพลึงนอนหนุนแขนมิ้มอย่างแนบสนิท เสียงหายใจสม่ำเสมอบอกว่าเธอหลับสนิทและมิ้มมองเธอพลางยิ้ม .. โถ ช่างหลับง่ายดายเหมือนเด็กน้อย มิ้มรู้สึกเหมือนฝันที่เธอได้อยู่กับผู้หญิงผมยาวคนนี้ คนที่เนื้อตัวหอมกลิ่นแป้งร่ำน้ำอบไทย เส้นผมมีกลิ่นดอกไม้ไทยที่หอมละมุน ความโบราณของพลับพลึงนั้นคลาสสิกงดงาม

เธอ ลูบผมคนรักของเธอเบามืออย่างแสนรักแสนถนอม เธอรู้สึกถึงการปกป้องและรู้สึกถึงความรักที่มีให้กันและกันอย่างมากมาย มันมากมายอย่างที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนและมันน่าชื่นใจ ที่ความรักของเธอและพลับพลึงบัดนี้เป็นความรักที่ต่างมีให้กันและได้รับจาก กันและกันในน้ำหนักที่มากมายเท่าเทียมกัน..และที่สุดมิ้มก็ผล็อยหลับตามไป ด้วยความสุข

หลัง อาหารเช้า มิ้มพาลูกทัวร์ไปเดินที่บันไดสเปน นั่งดื่มกาแฟ ผู้คนและสนุกกับการ ช็อปปิ้งตามอัธยาศัยในบรรยากาศสบายๆ ที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว

ผู้ คนที่นี่ท่าทางอารมณ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใสกับคนแปลกหน้าได้เสมอ แต่กระนั้นนักท่องเที่ยวก็ได้รับคำแนะนำให้ระมัดระวังเรื่องกระเป๋าสตางค์ เพราะมีเรื่องโดนล้วงกันอยู่เสมอๆ

เรื่อง ฉกชิงวิ่งราวนั้นชาวบ้านในเมืองไทยก็คุ้นๆ กันดีหากแต่คนชั้นกลางระดับสูงขึ้นไป มักไม่ค่อยโดนฉกชิงในเมืองไทยเพราะไม่ค่อยเดินดินกินข้าวแกงข้างทางกันนัก จึงมักจะหวาดระแวงโจรฝรั่งในต่างแดนเสียมากกว่าในยามที่ออกมาท่องเที่ยวนอก ประเทศอย่างนี้

“ระวังกระเป๋าหน่อยนะคะ” มิ้มบอกพลับพลึง

“ค่ะ” สาว ผมยาวยิ้มน่ารัก เธอสวมชุดเสื้อยืดแขนยาวตัวหนาสีครีมกับกางเกงยีนสีน้ำตาลอ่อนและสวมรองเท้า ผ้าใบสีขาวแลดูสะอาดเอี่ยม มีกระเป๋าหนังใบเล็กสะพายเฉียงตัว อากาศหนาวกว่าเมืองไทยทำให้พลับพลึงแก้มแดงน่ามองเหลือเกิน

“อยากหยิกแก้ม” มิ้มเผลอลูบแก้มพลับพลึงเบาๆ ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายที่บันไดสเปนแห่งนั้น

พลับพลึง หัวเราะเสียงใส ในขณะที่ระวีมองแล้วใจหายวาบรู้สึกตัวร้อนฉ่าเหมือนมีไข้ขึ้นอย่างกะทันหัน ภาพแห่งความรักของผู้หญิงสองคนนี้เป็นภาพแห่งความร้าวรานและรันทดสำหรับเธอ อย่างแท้จริง

เธอแพ้จริงๆ แล้วหรือนี่ คนอย่างเธอแพ้ได้อย่างไรกัน?

“เอาไงดีพี่” ลูกน้องจอมกวนสะกิด

ระวียักไหล่

แอนสาวน้อยหน้าใสคู่ควงของระวีกลับบอกออกมาว่า

“คุณมิ้มเขาเป็นทอมไปแล้วจริงๆ”

ระวีหันขวับมาทางคนพูดอย่างจะเอาเรื่อง

“จริงๆ” สาวเจ้ายังยืนยันหน้าตาเฉย

“เชื่อสิว่าเขากลับมาเป็นเมียพี่อีกไม่ได้หรอก”

ระ วีหลับตาลง .. กล้ำกลืนกับถ้อยคำตรงไปตรงมาเหล่านั้นอย่างขมขื่น ตอนนี้มันเหมือนกับว่าความหวังของเธอที่ริบหรี่นั้นมันดับวูบลง..แต่ไม่หรอก เธอยังหวังว่ามือของเธอจะได้จับมือมิ้มและถ่ายทอดความรักให้มิ้มได้อีก เธอยังหวังว่าเธอจะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ทั้งหมดชดเชยให้มิ้มมีความ สุขอย่างที่มิ้มเคยเว้าวอนอยากได้..เธอจะใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่ไปไหนและจะไม่มีใครอีกเลยตลอดไป..

ระวีกำมือแน่น.. และเดินตรงไปหามิ้มอย่างไม่รู้ตัว

สอง คนหันมามองระวีที่เดินมาหยุดยืนอยู่ใกล้ตัว มันใกล้เกินไปจนทั้งมิ้มและพลับพลึงต้องขยับถอยเล็กน้อย มิ้มมองระวีและระวีก็มองเข้าไปในดวงตาของมิ้มอย่างเว้าวอน ..

มิ้มจ๋า ระวีรักมิ้มนะ.. กลับบ้านเถอะ..

“มีอะไรหรือเปล่า” พลับพลึง เอ่ยถามในน้ำหนักเสียงที่หนักแน่นพอสมควร มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเองอย่างมากและแสดงความเป็นเจ้า ของอย่างชัดแจ้ง จนระวีต้องละสายตาจากมิ้มไปมองเธอ.. รู้สึกได้ถึงความเป็นผู้หญิงแต่ก็รู้สึกได้อีกเช่นกันว่านี่คือผู้หญิงเข้ม แข็งที่พร้อมจะปกป้องคนรักตลอดเวลา

“ไม่สบาย” ระ วีบอกอย่างหน้าตาเฉย ไม่ยียวน ไม่เหมือนแกล้ง ไม่อะไรใดๆ ทั้งสิ้น เธอรู้สึกเหมือนว่าเธอเดินได้เอง พูดได้เอง โดยไม่ต้องคิด เหมือนเธอกำลังเป็นหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง

มิ้มขมวดคิ้ว

“เป็นอะไร?” มิ้มทอดหางเสียงนิดหน่อย ถึงอย่างไรเธอก็อ่อนโยนเสมอกับทุกคน

“ไม่รู้” ระวีบอก

“อ้าว” พลับพลึงทำท่าหงุดหงิด

“มียามาหรือเปล่า?” มิ้มถามอย่างห่วงใย

ระ วีเจ็บไข้ได้ป่วยอะไรไม่ค่อยบอกใคร เป็นนิสัยอย่างหนึ่งของเธอที่มักจะบอกว่าเรื่องไม่สบายนั้นเป็นเรื่องเล็ก น้อยเธอไม่เหมือนคนอื่นที่มักจะขี้อ้อนเวลาไม่สบาย

“เปล่า”

มิ้มใช้หลังมือแตะที่ต้นแขนของระวีแล้วสะดุ้งเล็กน้อย เพราะเธอสัมผัสถึงอุณหภูมิที่ร้อนผ่าวอย่างคนที่มีไข้ขึ้นสูง

แต่ สำหรับระวี.. เมื่อมิ้มแตะต้องตัวเธอความอบอุ่นก็แผ่ซ่านจนทำให้ระวีอยากร้องไห้ แต่เธอก็สู้ระงับมันไว้ ความห่วงใยของมิ้มยังมีอยู่ไม่น้อยและพลับพลึงก็รับรู้ข้อนี้ในตอนนี้

“หาหมอไหม? จะหาหมอที่นี่ หรือจะให้คุณหมอสมคิดช่วยดูให้” มิ้มหมายถึงลูกทัวร์ของเธอที่เป็นแพทย์ซึ่งเธอคิดว่าเขาคงเต็มใจช่วย

“ขอยากินซักนิดก็พอ” ระวีบอกเหมือนที่เคยบอก เวลาระวีไม่เกเรมิ้มรู้สึกถึงความหงอยเหงาอย่างบอกไม่ถูก แต่ยามที่ ระวีเกเรทำความรำคาญให้ใครต่อใคร เธอก็เข้าใจว่าทั้งหมดเหล่านี้ เพราะระวีไม่มีความสุข

มิ้มสะพายกระเป๋าใบใหญ่ มีหลายสิ่งหลายอย่างอยู่ในนั้น รวมทั้งหยูกยาพื้นๆ ที่จำเป็น

“ปวดหัวเหรอ?” มิ้มถาม

พลับพลึงแตะตัวระวีบ้าง เพราะเธอไม่เชื่อสักนิดว่าระวีป่วยกายแต่เธอเข้าใจดีว่าระวีนั้นป่วยใจ และป่วยอย่างมากๆ เสียด้วยสิ ระวียืนนิ่งเหมือนหุ่นที่ไร้ชีวิตจิตใจ และท่าทางของพลับพลึงก็อ่อนโยนลงเมื่อเธอพบว่าตัวระวีนั้นร้อนจริงๆ

“นิดหน่อย”

“กินพารานะ” มิ้ม หยิบยาให้พร้อมกับขวดน้ำขวดเล็กที่พกมาด้วย ระวีรับยาไปพร้อมกับน้ำ เธอว่าง่ายเหมือนเด็กเรียบร้อยที่เซื่องซึมคนหนึ่ง ซึ่งแบบนี้ทำให้มิ้มรู้สึกว่าเธอกำลังถูกบีบคั้นความรู้สึกอย่างมากมายจน อยากร้องไห้

พลับพลึง เอื้อมมือมาจับมือมิ้มไว้ต่อหน้าต่อตาระวี เธอถ่ายเทความรู้สึกไว้ให้คนรักของเธอให้เข้มแข็ง.. และมิ้มก็หันมายิ้มให้กับเธอพร้อมทั้งพยักหน้าให้ โดยมีสายตาของระวีมองอยู่อย่างเศร้าหมอง..

ระ วีประจักษ์แจ้งถึงความรักของคนสองคนที่มีต่อกันอย่างมากมายจนยากที่อะไรใดๆ จะแทรกเข้าไปได้ และเมื่อครู่นี้เองสาวน้อยของเธอก็เน้นย้ำว่ามิ้มเป็นทอมไปแล้วจริงๆ .. มิ้มกลับมาไม่ได้แล้ว..

ภาพ ผู้หญิงสองคนตรงหน้าพร่าเลือน.. และปรากฏภาพใหม่ซ้อนขึ้นมาในสายตาของระวี ภาพนั้นเป็นภาพตึกอิฐสูงใหญ่ตั้งตระหง่าน .. แต่แล้วเพียงพริบตาตึกหลังนั้นก็พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ระวีผวาสุดตัวท่าทางเธอตื่นตระหนกอกสั่น

มิ้มมองระวี แล้วหันไปมองหน้าพลับพลึงเหมือนจะถามว่า .. เห็นอะไรอย่างที่เธอเห็นหรือเปล่า?

ระ วีมองเห็นตึกใหญ่ถล่ม .. ทุกสิ่งทุกอย่างสะท้านสะเทือน .. และร่างสูงใหญ่ของเธอก็โงนเงน .. ระวีหายใจหอบ ดวงตาที่เบิกโพลงของเธอเพ่งมองซากตึกที่ฟุ้งไปด้วยฝุ่น แต่แท้จริงดวงตาของเธอกำลังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของมิ้ม .. คนที่เธอควรยอมรับเสียทีว่านี่คือ “คนรักเก่า”..แต่.. แต่เธอไม่สามารถที่จะยอมรับได้เลยจริงๆ !!

ระวีจ้องมองมิ้มและพลับพลึง.. และมิ้มก็มองเห็นน้ำตาเอ่อล้นอยู่ในดวงตาของผู้หญิงทอมคนนี้ .. และแล้วน้ำตานั้นก็หยดลงมา

“มิ้ม..” ระวีเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้าน

“รักนะ..” เธอบอกด้วยน้ำตาที่ไหลเป็นสาย..โลกทั้งโลกเหมือนว่ากำลังสะทกสะเทือนไปด้วยความหม่นหมอง

“รักมาก..”..ใช่.. รักมากมาย..รักเหลือเกิน..ก่อนหน้านี้..ในเวลาที่เธอมีค่าสำหรับมิ้ม เธอไม่เคยรู้ตัวสักนิดว่าเธอรักมิ้มถึงเพียงนี้..มือใหญ่ของระวีไขว่คว้า เปะปะ เธอมองเห็นตัวเธอเองนอนอยู่ใต้ซากปรักหักพังของตึกใหญ่ที่พังทลายลงมาและเธอ รู้สึกว่า..เธอกำลังจะตาย..

“มิ้ม”.. ระวีร้องเรียกอยู่ในท่ามกลางภาพจริงและภาพหลอนที่ซ้อนกันอยู่ในดวงตา

พลับพลึง ใช้ตัวเองกันร่างมิ้มไว้เมื่อมองเห็นมือที่ยื่นออกมาของระวี ระวีมองหน้าเธออย่างชิงชังและปวดร้าวและทุกอย่างก็ค่อยๆ หมุนคว้าง..

“มิ้ม..” มือ เธอไขว่คว้าในขณะที่ดวงตาพร่าเลือนและสองหูได้ยินเสียงกรีดร้องอื้ออึง..เธอ รู้สึกบาดเจ็บอย่างสาหัสและสำนึกสุดท้ายของระวีคือเธอปรารถนาที่จะกอดคนรัก ของเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตาย

แต่แท้จริงร่างสูงใหญ่ของระวีโงนเงนไปมา น้ำตาของเธอไหลพราก ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก และเนื้อตัวอกใจร้อนระอุจนมันแทบจะกลายเป็นถ่านแดงๆ

“มิ้ม..” ระวีโถมเข้ากอดมิ้มไว้แน่นและโยกตัวไปมาท่ามกลางความตกใจของพลับพลึงและใครต่อใครแถวนั้น

พลับพลึง กรีดเสียงร้องและปราดเข้าแยกระวีออกมาจากมิ้มเท่าที่เรี่ยวแรงจะมี ทั้งผลัก ทั้งแกะแขนและทั้งใช้กระเป๋าฟาดแต่เธอก็ไม่สามารถจะแยกผู้หญิงทอมตัวโตคนนี้ ให้แยกออกจากร่างคนรักของเธอได้

“ปล่อยนะ ปล่อยมิ้มเดี๋ยวนี้ ปล่อยสิไอ้บ้า!” พลับพลึงถึงกับกำหมัดทุบไปที่ร่างระวีอย่างบ้าคลั่ง

แต่ ขณะเดียวกัน..แทนที่มิ้มจะดิ้นรนเพื่อหลุดรอด มิ้มกลับปล่อยตัวนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของระวีเช่นนั้นซึ่งทำให้เกิดเครื่องหมาย คำถามตัวใหญ่ปรากฏบนสีหน้าของพลับพลึงในเวลาต่อมา

ระ วีรู้สึกว่าตัวเธอและมิ้มหมุนเคว้งคว้างตามแรงเหวี่ยง เธอพยายามกอดจนแน่นแต่เธอก็ต้องคลายในที่สุดเพราะเรี่ยวแรงเธอลดน้อยลงพร้อม กับอาการคลื่นเหียนที่เพิ่มมากขึ้นและพร้อมกับม่านตาของเธอที่หนักอึ้งลง ทุกทีและในที่สุดร่างของเธอก็ทรุดลงหมดสติอยู่แทบเท้าของมิ้มตรงนั้น

ตอนที่ 25

2009-05-18T00:20:00.000+07:00

“เป็นอะไร?” พลับพลึงถามเมื่อเห็นมิ้มยิ้มอยู่คนเดียว

คราวนี้มิ้มหัวเราะ เธอจะบอกอย่างไรหนอนี่

“.. คนมีความสุขนี่คะ”

พลับพลึงหัวเราะสดใสพลางส่ายหน้า

“คนมีความสุขยิ้มอย่างไม่มีเหตุผลอย่างนี้หรือคะ?” เธอถาม มิ้มหัวเราะและพลับพลึงก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเช่นกัน

มิ้ม คิดอยากโอบร่างของพลับพลึงให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน เส้นผมของสาวผมยาวนั้นหอมกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์ เธอหลุบเปลือกตาไม่กล้ามองดวงตาวิบวับคู่นั้นเพราะมันจะทำให้เธอรู้สึกหวิว ไหว สองคนต่างรับรู้บางอย่างที่แผ่เข้ามาและทำให้หัวใจอุ่น..

มือของมิ้มค่อยๆ ยื่นออกมาหา พลับพลึงช้อนตามองสบตา ดวงตามิ้มเว้าวอนอ่อนหวาน .. และน้ำตาของผู้หญิงทั้งสองก็เอ่อออ

ความรักสามารถลบล้างอดีต ..

ความรักไม่คำนึงถึงอนาคต..

ความรักไม่เคยอยู่ในเหตุผลใดๆ

และ.. บัดนี้พลับพลึงจำไม่ได้เสียแล้วว่า ที่เคยเจ็บช้ำเข็ดหลาบแทบเป็นแทบตายนั้นมันเป็นอย่างไร เธอรู้แต่เพียงอย่างเดียวว่านาทีนี้เธอรักมิ้ม และเธอเต็มไปด้วยความสุข..

มือเรียวๆ ของเธอยื่นออกไปหามือมิ้ม .. และสองมือก็จับกันไว้มั่น ..

ดวง ตาของคนทั้งสองจับจ้องเข้าไปในดวงตาของกันและกันและเธอทั้งคู่ก็ใช้สายตาคุย กันเงียบๆ .. ซึ่งพวกเธอต่างเข้าใจกันและกันได้อย่างลึกซึ้งเสียยิ่งกว่าคำพูดนับหมื่น ล้านคำเสียอีก

น้ำตา ของพลับพลึงไหลอ้อยอิ่งผ่านร่องแก้ม .. เธอสะอื้นเบาๆ ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกว่านี่คือการชะล้างครั้งใหญ่ เธอไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรแต่เธอจะเดินไปกับคนๆ นี้.. เธอกระชับมือมิ้มด้วยมืออันสั่นเทาและมิ้มก็รวบร่างของเธอเข้าไว้ในวงแขน เพื่อให้เธอสะอึกสะอื้นจนหนำใจ

“มิ้มสัญญาว่าจะรักพลับพลึงคนเดียว”.. มิ้มกอดกระชับ

เธอ ขอสัญญาด้วยใจจริงๆ สัญญาอย่างที่เธอเคยอยากให้คนรักของเธอสัญญา .. เธอขอสัญญากับอะไรก็ได้ว่าเธอจะรักผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียวตลอดไป

พลับพลึงอยากเอ่ยคำว่าขอบคุณแต่เธอพูดอะไรไม่ออกได้แต่พิงตัวอยู่กับตัวมิ้มนิ่งๆ และปล่อยให้ความรู้สึกต่างๆ ทำงานของมันอย่างอิสระ

มิ้มมอง ทุกคนในบ้านด้วยความรู้สึกถึงความเป็นครอบครัว หลานของพลับพลึง พ่อและแม่ของพลับพลึง ทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสและสนิทสนมกับเธอเป็นอย่างดีและเธอเฝ้ามองดวงหน้าของ พลับพลึง สาวผมยาวที่สวยเรียบ .. นี่คือคนรักคนแรกในชีวิตทอมบอยของเธอและผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนรักคนสุดท้าย ของเธอด้วยเช่นกัน ..

“มิ้มคะ” พลับพลึงเรียกพลางยิ้มละไม

“คะ”

“กับข้าวไม่อร่อยหรือคะ?” เธอถาม

“อร่อยค่ะ”

“อร่อยทำไมทานน้อยนักคะ”

ก็ มิ้มมัวแต่คิดนั่นคิดนี่ มองคนนั้นคนนี้แล้วก็ยิ้มอย่างอิ่มเอมใจ..เธออิ่มเอมใจที่เธอรู้สึกถึงความ รัก และความเป็นครอบครัว และเธอคิดเลยไปอีกว่า คืนนี้..

“อืม..” มิ้มคิดหาคำตอบ..

“เหมือนอิ่มใจนะคะ”

อ้ายกับอูมองหน้ากันแล้วยิ้ม

“ฟังเหมือนไม่แน่ใจนะฮะน้ามิ้ม” อ้ายแซว

พลับพลึงหัวเราะขัน มิ้มเลิกคิ้วแล้วบอกไปตามตรงว่า

“ไม่เคยอิ่มใจมาก่อนมั้งคะ” มิ้มบอกเองแล้วหัวเราะเอง

“เลยไม่แน่ใจ”

คราว นี้ทุกคนพากันหัวเราะด้วยความน่าเอ็นดู พลับพลึงบอกตัวเองว่า ฉันรักผู้หญิงคนนี้จัง .. ผู้หญิงคนนี้ช่างสะอาดสะอ้านเกลี้ยงเกลาเหมือนเด็กน้อยๆ

แท้ จริง มิ้มกำลังใจลอยคิดถึงความสุขที่เกิดมีขึ้นในจิตใจและความสุขที่กำลังจะมา ถึง.. เธอถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าว่าขณะนี้เธอกับพลับพลึงเป็นคนรักกันแล้ว หรือ? .. และเธอก็ตอบคำถามนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นกันว่า.. ใช่!!

และ เธอก็รอคอยเวลาให้มันผ่านไป แต่ดูเหมือนเวลาจะเดินช้ากว่าทุกวัน เหมือนพลับพลึงที่นั่งร้อยมาลัยมะลิอยู่จะร้อยช้ากว่าทุกที กว่าจะร้อยเสร็จช่างนานแสนนานเสียเหลือเกิน แต่ที่สุดเวลาที่เธอรอคอยก็เดินทางมาถึงจนได้ หลานๆ ปิดโทรทัศน์ พากันเข้านอน

และ พลับพลึงลุกขึ้นเดินนำไปที่ห้อง มิ้มเดินตามช้าๆ .. ครั้งนี้เธอสังเกตเห็นท่วงทีการเดินของพลับพลึงแต่ละย่าง เป็นจังหวะที่เบา สม่ำเสมอ และไม่ได้ยินเสียงผ้าถุงสะบัด เหมือนที่เธอเคยสังเกตเห็นผู้หญิงบางคนที่สวมผ้าถุงแล้วเดินเร็วๆ จะมีเสียงปลายผ้าสะบัดพรึบๆๆจนน่ากลัวว่าจะสะดุดหกล้มเธอนึกเปรียบเทียบ จังหวะการเดินที่เบา เงียบแต่สม่ำเสมอของพลับพลึง กับความรักในหัวใจของผู้หญิงคนนี้ .. เธอหวังว่าผู้หญิงคนนี้จะรักเธอในจังหวะเดียวกันกับการเดินเช่นนี้ คิดแล้วมิ้มก็ยิ้มพลางส่ายหน้า

เธอเป็นคนปิดประตูห้องลงกลอน .. แล้วเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังพลับพลึงที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กำลังจะหวีผม

“หวีให้นะคะ” เธอยื่นมือขอและพลับพลึงก็ส่งหวีให้แต่โดยดี

มิ้ม หวีผมให้พลับพลึงเบาๆ เส้นผมนั้นหนานุ่มมีประกาย และมีกลิ่นหอมละมุนละไม .. มิ้มก้มลงสูดกลิ่นหอมนั้นด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าของ.. เธอรู้สึกเหมือนกับว่านี่คือดอกไม้ของเธอ .. ดอกไม้แสนสวยในมือที่เธอจะต้องทะนุถนอมอย่างดีที่สุด

“อื้อ” พลับพลึงทำเสียงในคอพลางขยับศีรษะ

มิ้มโอบกอดจากด้านหลัง

“ผมหอมจัง”

เธอสูดกลิ่นหอมจากเรือนผมนั้นอีกและแถมด้วยการหอมที่แก้ม

“อื้อ..” พลับพลึงเบี่ยงหน้าหลบ แต่ไม่มีวันพ้น

“มิ้มรักพลับพลึง” มิ้มละเมอบอกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ฝันและเริ่มรุกเร้าซุกซนอยู่กับใบหน้าของพลับพลึงราวกับเธอเป็นนักสำรวจที่กึ่งกล้ากึ่งกลัว

“ให้มิ้มทำตามที่หัวใจปรารถนานะคะ”… เธอเว้าวอนขอแต่มิได้รอฟังคำตอบ กลับกอดจูบลูบไล้ด้วยความละลานใจและตื่นเต้น

เธอจูงมือพลับพลึงมาที่เตียง..สองคนนั่งลงเคียงข้างกัน และสวมกอดกันอย่างมีความสุข

“รักมิ้มไหมคะ?” มิ้มถามเบาๆ พลางสอดมือเข้าไปใต้เสื้อ ลูบไล้สัมผัสกับแผ่นหลังที่เนียนนุ่มของคนรัก พลับพลึงสะดุ้งนิดๆ แต่เธอก็สุขกับสัมผัสนั้น เธอต้องตอบด้วยหรือว่ารักไหม? .. หากไม่รัก จะยอมให้ทำอย่างนี้ได้อย่างไร

“คนดีของมิ้ม”..

“หัวใจมิ้มบอกมิ้มว่าไงละคะ” พลับพลึงย้อนถาม .. เธอเชื่อว่าคำพูดสามารถปรุงแต่งได้ แต่สัมผัสของหัวใจสามารถสื่อถึงกันได้ลึกซึ้งหมดจดโดยไม่ต้องใช้คำพูดแม้น แต่คำเดียว

มิ้ม มองหน้าคนที่เธอรัก .. เธอรู้สึกถึงความอ่อนหวาน ความละมุนละไม และมองเห็นถึงตัวตนข้างในของพลับพลึงผู้หญิงสวยเรียบๆ คนนี้ ว่าที่แท้นั้นแสนโรแมนติกเหลือเกิน

“เสียงของหัวใจมิ้มมันพากันตะโกนว่าพลับพลึงรักมิ้ม”

พลับพลึงหัวเราะเบาๆ เธอมองมิ้มด้วยสายตาบอกความเอ็นดู เธอยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของมิ้มเบาๆ

“ค่ะคนดี..”

มิ้ม คลี่ยิ้มราวดอกไม้แย้มบาน และดวงตาคู่นั้นก็แจ่มจรัสพริบพราวและริมฝีปากที่ดูราวกลีบดอกไม้นั้นก็ ค่อยๆ เลื่อนเข้าหาริมฝีปากของพลับพลึง จูบทักทายเบาๆ .. บางๆ .. จูบแล้วจูบเล่า ในขณะที่หัวใจรัวระทึกด้วยความตื่นเต้น ..

พลับพลึง ยิ้มและหัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุข เธอรู้สึกตื่นเต้นและเหมือนว่าเนื้อตัวสั่นไปหมด ยิ่งเมื่อมิ้มรุกเร้าเธอมากขึ้น ปลดตะขอเสื้อชั้นในของเธอและสอดมือเข้าไปซุกซน..

“มิ้ม..”

“ดีจังเลย”.. มิ้ม ละเมอเมื่อค่อยๆ ไล้มือไปมาเบาๆ ค่อยๆ สำรวจตรวจตราร่างกายของเธอราวกับเด็กช่างอยากรู้อยากเห็นคนหนึ่ง และเธอได้พบว่าภายใต้เสื้อผ้ามิดชิดผู้หญิงคนนี้ซ่อนความเซ็กซี่ไว้ภายในมาก มาย ไม่ว่าจะเป็นทรวงอกที่เต่งตึงเนียนนุ่มหรือเสียงครางเบาๆ ในลำคอ และปฏิกิริยาตอบสนองที่น่ารักและแสนจะเร้าใจ

“อื้อ..”

“มีความสุขไหมคะ?” มิ้มถามด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน พลับพลึงยิ้มอย่างมีความสุขเป็นคำตอบ เธอโอบกอดมิ้มและสัมผัสเนื้อตัวของมิ้มด้วยความรักเช่นกัน

“ดีจัง” มิ้มครางเบาๆ และหัวเราะอย่างมีความสุข .. ดีจัง .. ดีเหลือเกิน .. เธอชอบอย่างนี้..เพราะมันสุขแสนสุข สบายแสนสบาย .. มันเหมือนกับว่าคนทั้งสองกำลังลอยละล่องไปด้วยกันบนปุยเมฆ

มิ้ม โน้มตัวพลับพลึงลงนอน จูบเบาๆ ที่เปลือกตาและพบว่าขนตานั้นชื้นไปด้วยน้ำตาที่ปริ่มออกมา เธอรับรู้ด้วยตัวเองว่านี่คือน้ำตาแห่งความรัก .. พลับพลึงรักเธอ ห่วงใยเธอ โดยไม่ใช้คำพูด แต่เธอก็เข้าใจได้ดี

“คนดีของมิ้ม”.. มิ้มละเมอ

พลับพลึง โอบกอดเธอไว้แนบอก ลูบผมเธอไปมา พลางหายใจลึกๆ รู้สึกอยากตรึงวันเวลานี้เอาไว้นานๆ .. มิ้มคลุกหน้าลงกับทรวงอกอวบอิ่มของเธอ พลางแกะกระดุมออกทีละเม็ดด้วยมือที่ซุกซน

เนื้อตัวของพลับพลึงช่างหอมเหลือเกิน .. หอม และอ่อนนุ่มจนเธออยากซุกไซร้ไปทั่วทั้งตัว และเธอก็ตามนั้นจริงๆ .. ด้วยว่าเธอพรมจูบลูบไล้เรือนร่างอันเปลือยเปล่าและงดงามของผู้หญิงซ่อนรูปคน นี้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า.. และต่างป้อนความสุขจากรสสัมผัสทั้งใจและกายให้กันและกันด้วยความรักใคร่ที่ หลอมลงรวมกันในจังหวะที่อ่อนโยนละมุนละไมและแสนจะอบอุ่น

และความรู้สึก “เป็นของกันและกัน” ก็บังเกิดหลังจากเสียงครวญครางกระชั้นถี่นั้นเงียบสงบลง

มิ้มพลิกตัวลงนอนเหยียดแขนกางออกรับพลับพลึงเข้ามาหนุนที่แขนแล้วลูบผมเธอไปมาเบาๆ

“พลับพลึง..”

“ขา”..

“มิ้มรู้สึก..”เธอลังเลที่จะพูด

“รู้สึกอะไรคะ?” พลับพลึงยิ้มละไม เธอมองมิ้มในความสลัวรางของห้องแล้วบอกกับตัวเองว่าเธอรักคนๆนี้เหลือเกิน .. เธอจะขอรักคนๆ นี้ไปจนวันตาย ..

“พลับพลึงจะว่าอะไรไหมคะ”

“ว่าอะไรคะ?” คราวนี้พลับพลึงหัวเราะเบาๆ

“มิ้มรู้สึกเป็นเจ้าของ..” มิ้มบอกซื่อๆ .. เธอไม่แน่ใจว่า พลับพลึงจะชอบหรือเปล่า

“โถ..” พลับพลึงลูบหน้ามิ้มพลางยิ้มให้ โถ..มิ้ม ..

“รู้สึกก็รู้สึกสิคะ” เธอบอก

“พลับพลึงก็รู้สึก”..

มิ้มยิ้มกว้าง

“รู้สึกอะไรคะ?”

“ก็รู้สึกว่ามิ้มเป็นของพลับพลึง”

“เราเป็นของกันและกัน” มิ้มว่า

“ค่ะมิ้ม.. เราเป็นของกันและกัน”

“ดีจัง” มิ้มยิ้มพลางกอดคนที่เธอรักเอาไว้แนบแน่น

“น่ารักจัง” เธอพร่ำละเมอ

“น่ารักที่สุด”..

แล้ว เธอก็เริ่มจูบและเล็มที่ริมฝีปากอุ่นๆ ที่แสนจะอ่อนหวานของพลับพลึงอีกครั้งและอีกครั้ง จูบเล็กๆ เบาบางแต่จูบแล้วจูบเล่าจนทำให้พลับพลึงเผลอคราง.. และไฟสวาทก็ถูกบรรจงจุดขึ้นใหม่อีกครั้ง เปลวไฟกองน้อยระบัดปลายพลิ้วไหวและเต้นเร่าอยู่ในความมืดอย่างงดงาม ..

ตอนที่ 24

2009-05-18T00:19:00.000+07:00

ระ วีเขย่าแก้วเหล้าในมือไปมาท่ามกลางแสงสีแห่งราตรีในสถานเริงรมย์ที่พล่านไป ด้วยหนุ่มสาววัยอ่อนที่เบียดเสียดยัดเยียดกันเข้ามาดื่มกินและเต้นรำกัน อย่างสุดเหวี่ยง..

ใน ขณะที่ใครต่อใครพากันสนุกกันอย่างเต็มที่ ในขณะที่ตัวเธอเองมีสาวๆ วัยเอ๊าะคอยประจี๋ประจ๋อเอาอกเอาใจอย่างสุดๆ แต่ระวีก็ยังรู้สึกเงียบเหงาเว้าแหว่ง แม้นว่าเธอจะขยับเนื้อขยับตัวโอนเอนไปตามเสียงเพลงที่คึกคัก และโลมเล้าเนื้อตัวสาวน้อยหน้าแฉล้มบ้างเป็นบางครั้ง..แต่หัวใจของเธอมิได้ ชุ่มชื่นดั่งกิริยาที่แสร้งแสดง

“แอนตื่นเต๊นตื่นเต้น..” สาวน้อยทำท่าตื่นเต้นน่ารัก

“ตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวเมืองนอกเหรอ?” เพื่อนสาวของเจ้าหล่อนเอ่ยถามพลางชายตามองระวีผู้เป็นเจ้ามือ

“พี่วีใจดีที่สุดในโลก” สาวแอนกอดแขนระวีอย่างเอาใจ

เพื่อนสาวของสาวแอนมองตามอย่างอิจฉา

“แล้วแอนจะซื้อของมาฝาก” แอนปลอบใจเมื่อจับความรู้สึกของเพื่อนได้

ระ วีรู้สึกเหมือนกันว่าตัวเองเป็นหมูตัวโตๆ สำหรับสาวๆ พวกนี้ แต่ก็ช่างเถอะนี่คือความสำราญเล็กน้อยในชีวิตเธอเท่านั้น เธอเองไม่ได้หวังความจริงใจอะไรกับเด็กสาวพวกนี้และแท้จริงเที่ยวนี้เธอจงใจ หอบหิ้วพลพรรคไปเป็นหมากล้อมต่างหาก .. หากเธอได้มิ้มคืนมาไม่ว่าเธอจะต้องเสียเงินทองไปเท่าไรก็ถือว่าคุ้มค่าที่ สุดแล้ว

ระวีดื่มเหล้ารวดเดียวหมดแก้ว รอยยิ้มหยันปรากฏอยู่ที่มุมปาก แต่กระนั้นแววตาของเธอก็หมอง..

ตอน นี้เธออยู่ในท่ามกลางความสรวลเสเฮฮาแต่อึดอัดที่เธอไม่สามารถรู้ว่ามิ้มอยู่ ที่ไหนและอยู่อย่างไรกับใคร แต่ก่อนยามที่เธอยังมีมิ้มเป็นของตาย ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนกับใครยามเมื่อเธอคิดถึงมิ้ม ก็จะมองเห็นภาพมิ้มอยู่ในห้องที่คอนโดฯ และมิ้ม “รอ” เธออยู่เสมอ

บัด นี้ความขมขื่นแล่นพล่านทุกครั้งที่นึกถึง.. เธอได้แต่หวังว่า เธอจะมีโอกาสอีกครั้งที่จะชดเชยทุกสิ่งทุกอย่างให้กับมิ้ม และมือที่เคยผลักไสและทำร้ายผู้หญิงคนนี้จะเป็นมือที่โอบประคองถนอมขวัญ ปลอบเช็ดน้ำตาให้ด้วยความรัก อา.. เธอรู้และแน่ใจแล้วจริงๆ ว่าชีวิตเธอขาดมิ้มไม่ได้!

และ คืนนี้ก็จบเหมือนหลายต่อหลายคืนยามท่องราตรี นั่นคือจบลงบนเตียงนุ่มๆ ในห้องพักของสาวน้อยคนใหม่ คนแล้วก็คนเล่า ซึ่งเธอถามตัวเองทุกครั้งที่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงที่ไม่ใช่มิ้ม แต่คำตอบที่ได้ก็คือ คนนี้หรือคนไหนก็ไม่ใช่คนที่เธอต้องการจริงๆ และเธอไม่สามารถรับได้ว่าผู้หญิงคนเดียวในโลกที่เธอต้องการนั้นได้ผ่านเลย ชีวิตเธอไปแล้ว..

และหลายครั้งหลายคราที่เมามาย แม้นนอนก่ายกอดผู้หญิงอยู่ในอ้อมแขน ระวีก็ละเมอเพ้อหาคนที่เธอรักอย่างน่าเวทนา

“มิ้มจ๋า”.. ส่วน สาวน้อยที่เธอกอดอยู่ก็ได้แต่ถอนใจและส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด..เจ้าหล่อน รู้สึกใจหม่นและมองระวีในความสลัวรางของห้องพร้อมกับบอกตัวเองว่าคนๆ นี้จมอยู่กับความหลังโดยแท้และไม่มีใครบอกได้ว่าเมื่อไหร่จะตะกายขึ้นมาได้

แต่ เธอก็ยักไหล่และยิ้มหยันเธอไม่สนหรอกว่าระวีจะเป็นอย่างไร เธอไม่ได้รักคนๆ นี้ และไม่ได้ติดใจรสสวาท แต่สิ่งที่เธอสนใจคือเงินในกระเป๋าของระวีต่างหาก

ระ วีมีเงินมากมาย เพียงเธอออดอ้อนนิดหน่อย อะไรที่เธออยากได้ก็จะเป็นของเธอโดยง่าย ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุด คอมพิวเตอร์มือถือ เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้ายี่ห้อดีๆ ที่ทำให้เธอโอ้อวดเพื่อนฝูงได้ว่าล้ำหน้าและเธอรู้สึก “ดีกว่า” ในสายตาใครต่อใครกับการควงทอมแบบระวี เพราะถึงอย่างไรระวีก็เป็นผู้หญิง ..

มิ้มมองดอกไม้ในแจกันอย่างมีความสุข วันนี้แจกันห้องทำงานของเธอมีดอกเบญจมาศสีขาวและ สีเหลืองแลดูสดใส และทำให้ห้องสว่าง

“สวยจัง” เธอทักพลางยิ้มแจ่ม

แม่บ้านซึ่งกำลังฉีดละอองน้ำใส่ดอกไม้อยู่หันมายิ้มให้อย่างมีความสุขเช่นกัน

“คุณมิ้มก็สวยสดใสเหลือเกิน” แม่ บ้านเอ่ยชมด้วยใจจริง .. สวยสดใส .. เหมือนคนกำลังมีความรัก เดี๋ยวนี้เจ้านายสวยต่างไปจากเดิม เพราะไม่แต่งหน้า แต่เธอก็เกลี้ยงเกลาและดูดีไปอีกแบบหนึ่ง และดูเป็นเด็กลงจากเดิม

“จริงเหรอ?” มิ้มเลิกคิ้วถามอย่างอารมณ์ดี

“จริงสิคะ”

คราว นี้มิ้มหัวเราะใส เธออารมณ์ดีที่สุด เนื่องจากแฟ้มที่เธอกอดเอาไว้แนบอกตอนนี้มีเอกสารของลูกทัวร์กลุ่มที่เธอ ต้องนำทีมไปด้วยตัวเอง และ..ในจำนวนนี้มีเอกสารของทั้ง ระวี และพลับพลึงรวมอยู่ด้วย..และตอนนี้เธอกำลังนึกถึงสาวผมยาวคนที่วาดภาพอยู่ในโบสถ์..คนที่เป็นแม่ไก่ของเธอ

มิ้ม เข้ามานั่งที่โต๊ะทำงาน เปิดแฟ้มเอกสารออกพร้อมรอยยิ้มน่ารักและลูบมือไปบนเอกสารการยื่นขอวีซ่าของ พลับพลึงซึ่งเรียงไว้เป็นชุดแรกในแฟ้มนั้น

มิ้ม บอกตัวเองว่าเธอรักผู้หญิงคนนี้ ตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่าที่แท้ชีวิตคือการเดินทาง และเธอเหมือนถูกกำหนดให้เดินทางรอนแรมมาตามลำพัง เผชิญกับความเจ็บปวดรวดร้าว ความเงียบเหงาและความรู้สึกอับจนหนทางมากมาย จนกระทั่งได้มาพบเจอกับคนๆ หนึ่ง ที่กระชากเธอออกมาจากเส้นทางเดิม..

และเธอจำภาพบนราวสะพานสีขาวในคืนนั้นได้ดี .. ผู้หญิง อะไรแข็งแรงเหลือเกิน แต่เธอเข้าใจความรู้สึกของพลับพลึงตอนนั้นดีว่าพลับพลึงทำทุกอย่างไปด้วย ความตกใจ เพราะคิดไปว่าเธอกำลังคิดสั้น!

จากจุดนั้น มันเหมือนกับว่ามิ้มคนเก่าที่แสนโง่เง่าได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว และมิ้มคนใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาแทนที่

“ยิ้มสดใสอย่างนี้.. เหมือนคนกำลังมีความรัก” แม่บ้านยื่นหน้ามามองใกล้ๆ แล้วบอกอย่างนี้

มิ้มหลุดจากภวังค์แล้วหัวเราะเบาๆ เขาว่าความสุขใจแม้นอยู่ภายใน แต่มันก็เบ่งบานออกมาทางสีหน้าท่าทางและแววตาให้รับทราบกันได้ง่ายๆ

พอๆ กับความทุกข์ แม้นแอบซุกแอบซ่อนมันไว้ในใจ อาจกลบเกลื่อนมันไว้ด้วยรอยยิ้ม แต่ที่สุดมันก็บอกออกมาทางแววตาที่หมองเนื่องด้วยหัวใจครองไว้ด้วยความเศร้า ไม่ว่าจะอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะ หรือการละเล่นที่เต็มไปด้วยความครื้นเครงเพียงใด กายและใจก็ขัดแย้ง

เช่น เดียวกับสิ่งที่เหมือนกองไฟที่กำลังแผดเผาอยู่ในหัวใจของระวีที่ไม่อาจซุก ซ่อนมันไว้ด้วยความสรวลเสเฮฮาหรือไม่อาจทำทีว่ามีความสุขอยู่ได้ตลอดเวลา เพราะเมื่อเธอก้าวเข้าห้องและปิดประตูลง ชีวิตของเธอก็อยู่ตามลำพังกับไฟกองโตที่ทำให้หัวใจเธอแสบร้อนทุรนทุราย เธอเองกำลังวาดภาพฝันเช่นกัน

หาก แต่เธอฝันเห็นตัวเธอเองกับมิ้มเดินจูงมือกันไปตามถนนสายแฟชั่นที่ปารีส .. ที่ๆ เธอและมิ้มเคยไปด้วยกันในขณะที่มิ้มในตอนนั้นสวยสดใส มิ้มกอดแขนเธอแนบแน่น และเธอจำได้ว่ามิ้มทาปากสีชมพูอ่อนแวววาวราวจะหยดจะย้อย ในขณะที่ทาเปลือกตาสีฟ้าอ่อนวาววับ

มิ้ม คนเดิมของเธอจะกลับมา.. ระวีตั้งความหวังขณะทอดร่างลงนอนบนเตียงกว้างของตนเอง เธอหันไปมองที่แขนข้างซ้ายที่กางกว้างออกด้วยความเคยชิน.. และมองเห็นมิ้มนอนหนุนคลอเคลียอยู่ที่ มิ้มจะกลับมานอนลงตรงนี้ มาบ่นนั่นบ่นนี่ มาเล่าเรื่องที่ทำงานให้ฟังจนเธอหลับไปเช่นเดิม

เธอ ไม่รู้ว่ามิ้มกับสาวผมยาวเชยๆ คนนั้นมีความสัมพันธ์กันแค่ไหน แต่เธอก็รู้สึกแย่ทุกครั้งที่คิดว่าผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลทำให้คนรักของเธอ เปลี่ยนตัวเองขนานใหญ่ได้ จากมิ้มที่มีสีสันอย่างสาวสมัย กลายเป็นมิ้มที่ดูเกลี้ยงๆ และห้าวขึ้น แต่ช่างเถอะ ไม่ว่ามิ้มจะเป็นอย่างไรในตอนนี้ เธอก็เชื่อว่ามิ้มจะกลับมาเป็นคนเดิมของเธอได้ และเธอไม่ถือสา

เธอ คิดต่ออีกว่า ต่อให้มิ้มแต่งงานไป หรือไปมีแฟนเป็นทอม หรือจะอย่างไรก็แล้วแต่ ตอนนี้ขอเพียงกลับมาเธอก็ยินดีที่จะกอดไว้และยินดีปรับปรุงตัวเองทุกอย่าง ทุกประการ.. เธอรู้สึกได้ว่าเธอผิด เป็นตัวเธอเองที่ผลักไสให้มิ้มออกไปเพราะแค่เธอหลับตา ภาพต่างๆ ที่ร้ายกาจของตัวเองในอดีตก็ฉายย้อนกลับมาให้สำนึกอยู่ทุกคืนวัน

ก็ ภาพที่เธอลุแก่โทสะ ดุด่ามิ้ม ภาพเธอโยนเสื้อผ้าผลักไสท้าทายให้มิ้มออกไปจากชีวิต และเธอยังจำภาพใบหน้าของมิ้มนองด้วยน้ำตา..ซึ่งภาพเหล่านั้นมันไม่ควรเกิด ขึ้นกับผู้หญิงคนนี้ เพราะมิ้มเองไม่ใช่ผู้หญิงยากจนสิ้นไร้และไม่มีคุณค่า เธอเชื่อว่าใครก็ตามที่รู้จักมิ้มหากมาเห็นสภาพตอนนั้นคงต้องร้องไห้กันทุก คน..

มิ้ม จ๋า ขอโอกาสให้วีได้แก้ตัวสักครั้งจะได้ไหม ขอให้วีทดแทนสิ่งที่ได้ทำลงไป ขอให้วีได้มีโอกาสได้แสดงความรัก ขอให้วีได้ทะนุถนอม..แล้ววีจะเป็นคนดีของมิ้มตลอดไป วีจะยอมทุกอย่าง จะเลิกเจ้าชู้ จะตั้งหน้าตั้งตาทำงาน และหากมิ้มให้โอกาสแล้ววียังทำให้มิ้มต้องเสียน้ำตาอีกครั้ง แม้นแต่เพียงหยดเดียว.. วีขอยอมตาย!!

จะ มีใครเชื่อบ้างไหมว่าคนชื่อระวีมักจะหลับไปพร้อมหยาดน้ำตาภายในห้องที่เต็ม ไปด้วยรอยอดีตระหว่างเธอกับมิ้ม ผู้หญิงผมสั้นแสนหวานน่ารักที่มีเธอเป็นเจ้าหัวใจ.. ทว่าบัดนี้ทุกสิ่งทุกอย่างล่วงเลยผ่านไปกับกาลเวลาและไม่สามารถที่จะหวนคืน กลับมาได้อีกแล้ว

…

“จะไปยุโรปจริงเหรอฮะ?” อ้ายทำหน้าแปลกใจในขณะที่น้าพลับพลึงของเขากวนสีผึ้งในชามสแตนเลสหน้าเตาถ่านขนาดเล็กในครัวไฟ

พลับพลึงหัวเราะในท่าทีแปลกใจของหลานชาย

“จริง” เธอบอก

อ้ายเลิกคิ้ว

“เสียดาย” เขาว่า

“เสียดายอะไร”

“อยากไปด้วยนะสิฮะ” คราวนี้เจ้าหนุ่มยิ้มเขิน ทำให้คุณน้าหัวเราะเสียงดัง

“อยากชวนเหมือนกัน แต่ค่าทัวร์นะแพ้งแพง”

“อ้าว ไม่ฟรีเหรอฮะ?” เขาทำเสียงและสีหน้าแปลกใจ

“ฟรี แต่ถ้าพ่วงแกสองคนไปฟรีด้วยคงน่าเกลียด”

“แหม.. น้าพลึงก็จ่ายให้สิฮะ” อ้ายบอก

“เอาไว้ให้ถูกหวยก่อนสิ” คุณน้าพูดหน้าตาเฉย

อู มองดูตลับแก้วใบสวยที่คุณน้าเลือกมาใส่สีผึ้งแล้วยิ้มๆ ท่าคงเตรียมพกไปเมืองนอกด้วยนั่นเอง นี่ตลอดชาตินี้สินค้าพวกนี้ของฝรั่งมังค่าจะได้กินเงินคุณน้าของเขาซักบาท หรือเปล่านี่

“ทำเผื่อน้ามิ้มด้วยเหรอฮะ?”

“ใช่” พลับพลึงหัวเราะ

“โห สาวเปรี้ยวมาเจอสาวโบราณเข้า ในที่สุดก็เปี๋ยนไป๋” เด็กหนุ่มอ้ายทำหน้าทะเล้น

“เปลี่ยน ในทางที่ดีก็น่าเปลี่ยนนะ ของดีๆ ทำได้เองใช้แล้วปลอดภัยเรื่องอะไรต้องไปเสียเงินซื้อแพงๆ แล้วของพวกนี้ก็ใช้กันมาแต่เด็กแต่เล็ก มันเป็นภูมิปัญญาที่ฉลาดเฉลียวของบรรพบุรุษที่คิดค้นและปรับปรุงมาเหมาะสม แล้ว”

หลานชายช้อนตามองคุณน้าที่กำลังหยอดสีผึ้งร้อนๆ ลงตลับแก้วพลางคิดว่าสวยดี แต่แหม.. บรรยายซะยาวอย่างนี้ทุกที

“ซื้ออะไรมาฝากบ้างนะฮะ” อ้ายบอกกึ่งหยอก เพราะเขาเองก็คิดไม่ออกว่าน้าสาวของเขาจะอุดหนุนอะไรพวกฝรั่งบ้างนะสิ

“อยากได้อะไรล่ะ ชั้นคิดไม่ออกว่าชั้นจะซื้ออะไรมาฝากน่ะสิ” คุณน้าหัวเราะ

คราวนี้คุณหลานชายก็หัวเราะเช่นกัน เพราะเขาก็พูดๆ ไปอย่างนั้นทั้งที่คิดไม่ออกเช่นกันว่าอยากได้อะไรบ้าง

“อะไรก็ได้มั้งฮะ ให้ได้ชื่อว่ามาจากเมืองฝรั่งนะน้าพลึง” อูบอก

“โปสการ์ดไหม?” พลับพลึงเงยหน้าขึ้นถาม

“ก็.. ดีนะฮะ แต่ถ้าเราใช้ไป มันก็ไปอยู่กับคนอื่น..” อ้ายครุ่นคิด

“มันจะอยู่กับแกสองคนนั่นแหละ” พลับพลึงยิ้มสวยดวงตาแจ่มใสเพราะหัวใจเธอกำลังมีความสุขเบ่งบานและเธอหัวเราะอย่างสนุกใจเมื่อเห็นเจ้าหลานชายขมวดคิ้ว

“เพราะน้าจะส่งทางไปรษณีย์” น้าสาวเฉลย

“อ๊อ..โธ่”

“ไม่ดีใจเหรอ? อุตส่าห์ลงทุนนะนี่”

“ดีใจสิฮะ..” อ้าย บอกแต่เพิ่มเติมในใจว่า ถ้าเป็นสาวๆ ส่งให้เขาคงดีใจกว่านี้ แต่เอาเถอะถ้าเขาได้รับโปสการ์ดจากคุณน้าจริงเขาคงดีใจเพราะเขาไม่ได้รับ โปสการ์ดจากจากต่างประเทศ ตั้งนานมาแล้ว

อู มองคุณน้าแล้วคิดในใจว่า เห็นเชยๆ อย่างนี้ก็โรแมนติกเหมือนกันนี่นา แล้วคิดเลยไปอีกว่าคุณน้าของเขาจะ โรแมนติกอย่างนี้กับหนุ่มไทย หนุ่มเทศสองคนนั่นหรือเปล่าหนอ?

เสียงรถยนต์คุ้นๆ แล่นเข้ามาจอดหน้าเรือน พลับพลึงเงยหน้ามองหลานชายที่ยืนยิ้มเผล่พลางบอกว่า

“รถน้ามิ้ม”

พลับพลึง รับทราบแล้วเริ่มเก็บของเพราะเธอทำงานนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว แล้วต้องทำกับข้าวมื้อเย็นต่อ เธอหยิบกระจาดใส่ตลับสีผึ้งยื่นให้อ้ายช่วยเอาขึ้นเรือนไปเก็บในห้อง ส่วนอูก็เดินตามออกไปและพลับพลึงได้ยินเสียงทักทายของมิ้มแว่วมาแต่ไกล ทำให้เธอยิ้มละไมอย่างนึกเอ็นดู

มิ้ม เข้าออกที่นี่เหมือนเป็นบ้านของตัวเองไปแล้วล่ะ พ่อแม่ของเธอ หลานของเธอก็กำลังจะกลายเป็นพ่อแม่และหลานๆ ของมิ้มไปด้วยหรือแม้นแต่เพื่อนบ้านข้างเคียง มิ้มก็แวะทักทายปราศรัยเนิ่นนาน..ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นและเป็นไปด้วยรักใช่ไหม?

พลับพลึง รู้สึกได้ว่าความรักเป็นสิ่งแปลกมหัศจรรย์และยิ่งใหญ่ซึ่งสามารถเปลี่ยนแปลง คนๆ หนึ่งได้โดยมิพักต้องบังคับขู่เข็น หากความเปลี่ยนแปลงนั้นกลับเป็นไปตามวิถีของมันเองและเป็นไปตามสบาย..ด้วย ความเต็มอกเต็มใจ..ด้วยความร่าเริงและแจ่มใส..และทำให้หัวใจเอิบอิ่มอย่าง ที่เธอไม่เคยรู้สึกได้เต็มที่อย่างนี้มาก่อน

และ วันนี้เมื่อมองลอดผ่านช่องหน้าต่างครัวออกไป เธอมองเห็นผู้หญิงร่างสูงบางที่เดินก้าวเข้ามาหาเธอ.. เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าบัดนี้ คนๆ นี้ได้ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ในหัวใจเธอเรียบร้อยแล้ว หาใช่เพียงหยุดยืนอยู่หลังเส้นกั้นแดนที่มีชื่อว่า “เพื่อน”

“สวัสดีค่ะ ทำอะไรทานคะวันนี้” มิ้มโผล่มาที่ประตูแล้วทักทายแจ่มใสน่ารัก

“สวัสดีค่ะมิ้ม ไม่เห็นบอกว่าจะมา วันนี้เลยไม่มีของโปรดของมิ้มซักอย่าง”

“มิ้มโปรดทุกอย่างที่พลับพลึงทำอยู่แล้วค่ะ คนอะไรทำอะไรก็อร่อยไปหมด ถ้ามิ้มได้อยู่ด้วยมิ้มยอมเป็นหมูนะคะนี่”

พลับพลึงหัวเราะอย่างสนุก เธอนึกภาพมิ้มอ้วนเป็นหมู ไม่ออกจริงๆ เพราะมิ้มออกจะแบบบางอย่างนี้

“พลับพลึงรู้ไหมว่าเวลาพลับพลึงหัวเราะ มันเหมือนดอกไม้ทั้งโลกนี้พร้อมใจกันบานแข่งกันเลย”

“แหม” พลับพลึงหน้าแดงและรู้สึกหยิบจับอะไรไม่ถูก เธอแปลกใจที่เธอรู้จักคนๆ นี้มาก็นานพอสมควรแต่มาเริ่มเขินในตอนนี้

“ไปหัดมาจากไหนกันคะนี่” แต่ เธอก็รู้สึกขำเพราะมิ้มเป็นทอมหัดใหม่ที่เหมือนเพิ่งเริ่มหัดเกี้ยวพาราสี ผู้หญิง แต่อะไรที่ใหม่เอี่ยมนี่มันมีพลังแรงๆ สัมผัสได้และมันช่างน่ารักสดใส ทำให้หัวใจสดชื่นเหมือน.. เหมือนมีดอกไม้บานแข่งกันจริงๆ ด้วยนั่นแหละ ..

“ไม่รู้เหมือนกัน” มิ้มหัวเราะบ้าง

“รู้แต่อยากพูด อยากให้รับรู้ ไม่งั้นมันคงอัดแน่นแล้วอาจตาย”

“แหม..” พลับพลึง ส่ายหน้าไปมา เริ่มรู้สึกหมั่นไส้ แต่ถึงอย่างไรเธอก็เข้าใจและเอ็นดูอย่างเหลือเกิน และเธอรับรู้ว่าตอนนี้มิ้มเกี้ยวพาราสีเธออยู่อย่างเต็มที่แต่น่ารักจนเธอ อยากยกมือลูบหน้ามิ้มสักครั้ง หน้าขาวๆ ที่มีดวงตาแวววาวทอประกายฉายฉานและบอกรักเธอตลอดเวลา

มิ้ม มองหน้าพลับพลึง และอยากถามว่ารู้บ้างไหมว่าเธอคิดถึงทุกลมหายใจ ความรักเป็นสิ่งแปลกที่ไม่มีใครสามารถจะบังคับได้เลย พอรู้ตัวเธอก็พบว่าทุกคืนวันของเธอมีแต่ชื่อพลับพลึงอยู่ในความคิดและหัวใจ ของเธอร้องเรียกแต่ชื่อพลับพลึง อีกทั้งมโนภาพของเธอก็มองเห็นแต่พลับพลึงสาวผมยาวคนนี้ในอริยาบทต่างๆ แถมในจินตนาการของเธอก็มีแต่ภาพเธอโอบกอดผู้หญิงคนนี้ไว้ในวงแขน ประจงจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก ..แล้วเธอก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข..

ตอนที่ 23

2009-05-18T00:18:00.002+07:00

อาหารในขันโตกเบื้องหน้าช่าง น่ากิน เพราะนั่นเป็นแกงแคของเธอ .. มิ้มเหลือบตามองลูกสาวของบ้านนี้อย่างนึกรัก

“อร่อยจัง” มิ้มเอ่ยชมเมื่อชิมเข้าไปคำแรก ใครๆ ในวงขันโตกพากันยิ้มชอบใจ

“ผมว่าจะชมเหมือนกันว่าวันนี้น้าพลึงแกงอร่อยกว่าทุกครั้ง” อูยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“แต่ไม่ได้แปลว่าทุกครั้งไม่อร่อยนะ ใช่ไหมอู” อ้ายเสริมคำเหมือนลูกคู่

“ก็อร่อยเหมือนทุกทีนั่นแหละ” พ่อบอกแล้วหันไปยิ้มให้กับมิ้ม

“พวกนี้ชอบพูดจาเข้าใจยาก อย่าไปถือสามันเลยเน้อ” ท่านเอ่ยกับแขกผู้มาเยือนอย่างเกรงใจตามประสาคนบ้านนอก

“ไม่ถือหรอกค่ะ อ้ายกับอูพูดความจริง แกงแควันนี้อร่อยที่สุดในโลก” มิ้มยิ้มร่าอย่างสบายใจ

“โห…” อ้ายกับอูสองพี่น้องร้องออกมาพร้อมกันแล้วพากันหัวเราะ

“เว่อร์กว่า..”

คราวนี้ใครต่อใครพากันหัวเราะอย่างสนุกสนานเฮฮา พลับพลึงมองดูสาวผมสั้นที่นั่งหัวเราะหน้าบานแล้วรู้สึกว่าโลกทั้งโลกแสนสดใส

มิ้ม ชอบชนบทแบบนี้เสียจริง เธอทานอะไรก็อร่อยและมองอะไรก็สงบร่มเย็นไปหมด ทั้งที่นั่งอยู่บนเรือนเก่าๆ ที่อะไรๆ ก็ดูเก่าแก่ไปหมด แม้นแต่เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของคนที่บ้านนี้ ที่ผู้ชายนุ่งกางเกงสะดอ (กางเกงชาวนาตัดด้วยผ้าม่อห้อม) กับเสื้อผ้าฝ้าย ผู้หญิงนุ่งผ้าถุงทอมือกับเสื้อผ้าฝ้ายอีกเช่นกัน มีแต่ตัวเธอที่สวมชุดนอนผ้าแพรเป็นชุดเสื้อกับกางเกง ซึ่งเธอกะว่าเธอจะฝากชุดนอนชุดนี้ไว้เสียที่นี่เลย เผื่อมาคราวหน้าจะได้ไม่ต้องพกมาด้วย

หลัง อาหารเย็นพลับพลึงชวนมิ้มไปเก็บดอกมะลิในสวนหลังบ้านมาร้อยมาลัย สำหรับนำไปคล้องที่หิ้งพระในห้องพระ มิ้มช่วยเก็บมะลิใส่ขันเงิน เธอรู้สึกประทับใจในทุกสิ่งทุกอย่างที่รวมขึ้นเป็นตัวพลับพลึง เธอจดจำภาพทุกภาพที่มองเห็นในตอนนี้ แม้นแต่ภาพมือเรียวๆ ขาวๆ ของพลับพลึงที่ค่อยๆ ปล่อยดอกมะลิสี่ห้าดอกในอุ้งมือลงสู่ขันเงินที่มิ้มถืออยู่

เธอ รู้สึกว่ามือนี้แสนละเมียดละไม มือนี้เด็ดดอกไม้อย่างถนอม มือนี้ทำอาหารแสนอร่อยให้เธอกิน และมือเดียวกันนี้ที่ต่อเติมภาพในอดีตที่สูญหายให้คืนกลับมาสู่สายตาผู้คน ให้ชื่นชมในงานศิลปะอันทรงคุณค่าได้อีกครั้งแม้นยากลำบาก แต่เธอและเพื่อนพ้องก็เต็มไปด้วยความเพียร มิ้มจับมือพลับพลึงอย่างนิ่มนวล

“เดี๋ยวหลานเห็น” พลับพลึงยิ้มพลางหลบตาอย่างน่ารัก

น่า รักจริงผู้หญิงยามรักช่างน่ารักน่ามอง มิ้มจำใจต้องปล่อยมืออย่างเสียดาย เธอสัมผัสได้ว่าผู้หญิงคนนี้รักเธอและหัวใจของเธอเวลานี้แสนจะอบอุ่น

“มิ้มคะ”

“คะ?”

มิ้มมองตาพลับพลึงที่เหลือบขึ้นมามองประสานกัน ท่าทางพลับพลึงในตอนนี้ดูจริงจัง

“ทัวร์ของมิ้มเที่ยวนี้ ยังสามารถเพิ่มนักท่องเที่ยวได้อีกซักคนไหมคะ?”

มิ้มเลิกคิ้ว จากนั้นรอยยิ้มก็ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาของสาวผมสั้น

“พลับพลึง”

มิ้ม อยากกอดพลับพลึงเสียจริง คนอะไรช่างแสนจะอบอุ่น ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกเจี๊ยบเล็กๆ ที่มองเห็นเหยี่ยวบินโฉบอยู่บนอากาศ แล้วแม่ไก่ก็เดินรี่เข้ามาในสภาพตัวพองพร้อมเสมอที่จะ กางปีกป้องภัยให้เธอ ผู้หญิงคนนี้มีสัญชาติญาณแห่งความเป็นแม่สูงนัก และทำให้เธออยากร้องไห้

“ไปได้หรือคะ?” มิ้มเอ่ยถามเสียงสั่นแม้นได้พยายามบังคับมันแล้ว แต่ก็ยังสั่น

พลับพลึงอยากบอก “ไปได้” เพราะเธอคงหาความสุขไม่ได้ ที่จะมานั่งคิดนอนคิดทางนี้ เธอไม่ชอบความรู้สึกห่วงโดยทำอะไรไม่ได้

“ได้ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แต่แม้นจะสั้น ทว่าก็เพียงพอแล้วสำหรับมิ้ม

“พลับพลึง”..มิ้มน้ำตาไหล

“อย่าร้องไห้ค่ะ” พลับพลึงเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้
มิ้มก้มหน้า นึกอายที่อ่อนแอ แต่เธอก็เป็นคนธรรมดานี่นะ เวลาอย่างนี้น้ำตามันเอ่อออกมา เธอบังคับมันไม่ได้

ดู สิ น่าอายแค่ไหนที่ตอนนี้เธอเป็นทอมคนหนึ่งแต่กลับมายืนร้องไห้น้ำตาไหลต่อหน้า ผู้หญิงที่เธอรัก แทนที่จะเป็นตัวเธอที่เป็นฝ่ายเช็ดน้ำตาให้ เป็นฝ่ายดูแลคุ้มครอง เฮ้อ..

“ขอบคุณที่รักกัน” มิ้มจับมือพลับพลึงไว้มั่น เธอจะยึดมือนี้ไว้เช่นนี้ชั่วนิรันดร

“ขึ้นเรือนเถอะค่ะ” พลับพลึง ชวนเบาๆ แสนอ่อนโยน .. เธออยากบอกเหมือนที่เคยบอกว่าเพราะเราเป็นเพื่อนกัน แต่เธอบอกไม่ได้ ด้วยสำนึกในส่วนลึกของเธอตอนนี้มันไม่ใช่เสียแล้ว

บัด นี้ความรักและห่วงใยในหัวใจของเธอที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ เป็นความรักเกินเพื่อนและมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ แต่เธอก็ยังไม่อยากยอมรับมัน เธอยังรู้สึกกลัวเหมือนคนที่เคยโดนมีดบาดมือเป็นแผลลึก ทุกครั้งที่มองเห็นมีดก็มักจะเสียวแปลบ

เธอ มองมิ้ม .. ผู้หญิงอีกคนที่เจ็บช้ำมาเช่นกัน .. หรือนี่อาจเป็นลิขิตของฟ้าที่ส่งพวกเธอสองคนให้มาพบกัน พลับพลึงถามตัวเองว่า เธอจะฝืนลิขิตนั้นต่อไปทำไม?

มิ้ม นั่งมองพลับพลึงร้อยมาลัยมะลิอย่างเพลิดเพลิน ในขณะที่พ่อและแม่ของพลับพลึงนั่งดูข่าวทางโทรทัศน์ ส่วนอ้ายกับอูเพลินกับการต่อจิ๊กซอภาพใหญ่อยู่ตรงมุมห้องโถง

“ลองไหมคะ?” พลับพลึงเงยหน้าขึ้นมาถาม

มิ้มส่ายหน้า เธอเสียดายดอกมะลิที่อุตส่าห์เก็บกันมา เพราะดูทีว่าหากร้อยไม่ชำนาญอาจเสียหายได้

“กลัวเข็มแทงมือหรือคะ?”พลับพลึงถาม

“กลัวดอกไม้ช้ำมากกว่าค่ะ”

สาวผมยาวยิ้มอย่างพอใจในคำตอบ .. กลัวดอกไม้ช้ำ .. ดอกมะลิสีขาวบอบบางและช้ำง่ายจริงด้วย ดอกไม้นั้นควรค่าแก่การถนอมเสมอ

ครั้ง หนึ่งเธอเคยมองหน้าคนๆ หนึ่งแล้วรู้สึกอิ่มใจเช่นนี้เช่นกัน ในสายตาของคนๆ นั้นเต็มไปด้วยความรักอันละมุนละไม และสัมผัสหัวใจของเธออย่างทะนุถนอม อีกทั้งเมื่อได้สัมผัสเนื้อตัวกันและกัน .. ชีวิตทั้งชีวิตของเธอตั้งแต่นั้น ดั่งหนึ่งทอดวางไว้บนฝ่ามือของคนๆ นั้นโดยแท้

.. โอ.. เธอกับมิ้มจะต่างอะไรกันนะ ต่างเป็นผู้หญิงที่เจ็บช้ำจากการวางชีวิตจิตใจไว้ในฝ่ามือของคนรัก แต่ที่สุดก็ถูกทอดทิ้ง มิ้มก็เช่นกัน.. รสชาติความเจ็บปวดนั้นคงไม่ต่างกันมากมาย แต่อาจต่างในรายละเอียดซึ่งทำให้เธอเข้าอกเข้าใจสุดซึ้ง และเมื่อต่างเดินทางกันมาจนถึงจุดนี้.. เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายอีกแล้วและยอมไม่ได้ที่จะให้ระวีมาทำร้ายผู้หญิง คนนี้อีก

คนที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นทอมสะอาดเอี่ยมที่มีความรักฉายฉานอยู่ในดวงตา เวลาอย่างนี้ในชีวิตคนเรามีไม่บ่อยนัก เธอรู้ดี ความรู้สึก “รัก” เป็นความรู้สึกพิเศษที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

“ไปไหว้พระกันนะคะ” พลับพลึง ชวนเมื่อร้อยมาลัยพวงสุดท้ายเสร็จลง เธอเก็บขันเงินไว้บนหลังตู้ แล้วเดินนำไปที่ห้องพระ สองคนช่วยกันคล้องพวงมาลัยดอกมะลิที่หอมกรุ่นไว้ที่หิ้งพระ แล้วพลับพลึงก็จุดธูป นั่งลงพนมมืออธิฐาน โดยมีมิ้มนั่งพนมมืออยู่ด้วยข้างๆ

พลับพลึง ภาวนาขอให้พระคุ้มครองคนที่อยู่ข้างๆ ตัวเธอให้รอดพ้นจากการตามราวีของคนรักเก่า ในขณะที่มิ้มภาวนาขอให้ผู้หญิงผมยาวคนนี้ยอมตกลงเป็นคนรักของเธอเสียที .. เธอรักบ้านนี้ อยากมาบ่อยๆ เธออยากให้พลับพลึงไปบ้านเธอและไปในทุกที่ๆ เธอไป เธออยากอยู่กับผู้หญิงคนนี้ตลอดไป เธอคิดว่าเธอกับพลับพลึงเป็นคนสองคนที่จะดูแลกันให้มีความสุขได้

มิ้มลืมตาขึ้นอีกที เมื่อเธอหันไปทางพลับพลึงก็พบว่าพลับพลึงมองดูเธออยู่พร้อมทั้งรอยยิ้มที่น่ามองเหลือเกิน

มิ้มยิ้มให้อย่างเขินหน่อยๆ แต่เธอก็เอื้อมมือไปจับมือพลับพลึงไว้

“รู้ไหมคะ คนรักกันนี่ บางทีไม่ต้องบอกก็ทราบว่ารักกัน”

พลับพลึงยิ้มขำคนขี้ตู่ เธอมองหน้ามิ้มแล้วรู้สึกถึงความน่ารักและความน่าหมั่นไส้

“ง่วงแล้วไปนอนกันเถอะค่ะ” พลับพลึงตัดบท

มิ้มลุกขึ้นเดินตามโดยดี เธอแวะบอกกู๊ดไนท์สองหนุ่มที่ขะมักเขม้นกับตัวต่อรูปภาพขนาดใหญ่ที่ต่อกันมาหลายคืน

“กู๊ดไนท์จ๊ะหนุ่มๆ”

“ไนท์ครับน้ามิ้ม” อ้ายกับอูตอบเกือบพร้อมๆ กัน

“เป็นฝรั่งกันทั้งนั้น” พลับพลึงค่อนขอดเบาๆ สองหนุ่มไม่ได้ยิน

“เป็นชมพู่ค่ะ ไม่ได้เป็นฝรั่ง” มิ้มหยอก

“มีภาษาคำเมืองคำสองคำที่กำลังจะหายไป” พลับพลึงบอกเปรยๆ พลางเปิดประตูห้อง

“เช่น” มิ้มต่อคำ

“เช่นคำว่าอุ๊ย กับคำว่าเจ้า”

“อืม” มิ้มคิดตาม

สมัย นี้คนเมืองมักจะสอนให้ลูกหลานเรียกว่าตา ยาย หรือปู่ ย่า แทนที่จะให้เรียกว่าอุ๊ยเหมือนสมัยก่อน และสาวๆ ลงไปถึงเด็กผู้หญิงเล็กๆ ในสมัยนี้ก็มักจะไม่พูดคำว่าข้าเจ้ากันแล้ว

“นั่นสิ” มิ้มรำพึง

พลับพลึงมองมิ้มแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู

“นั่นสิคะ อีกหน่อยคำว่าราตรีสวัสดิ์ก็คงค่อยๆ หายไป เหมือนกับคำว่าตกลงที่ใช้กันไม่เป็น เพราะอะไรๆ ก็โอเค”

คราวนี้มิ้มหัวเราะที่โดนค่อนว่าอย่างยอกย้อน

“พลับพลึงนี่ สมกับเป็นนักอนุรักษ์ที่แท้จริงทีเดียว” มิ้มบอกอย่างจริงใจ

“เสียดายนะค่ะ อะไรดีๆ มีมานาน น่าจะมีต่อไปอีกนานๆ” พลับพลึงเดินไปนั่งที่เตียง

“มิ้มจะช่วยรณรงค์นะคะ” มิ้มยิ้มให้ พลับพลึงก็ยิ้มตอบ

“เจอเด็กคนไหนพูดคำเมืองแล้วลงท้ายด้วยค่ะมิ้มจะบอก”

พลับพลึงหัวเราะเบาๆ

“เจอคนที่ไม่ยอมเป็นอุ๊ยก็..” คราวนี้มิ้มทำท่าลังเล พลับพลึงจึงหัวเราะเสียใหญ่ มิ้มเข้ามานั่งด้วยข้างๆ สาวผมยาว

“ยากเหมือนกันนะคะ” เธอบ่น

“ค่ะ ความเปลี่ยนแปลงแทรกซึมเข้าไปทุกที่”

ถ้อยคำของพลับพลึงทำให้มิ้มนิ่งคิด แต่คนพูดให้คิดกลับล้มตัวลงนอนห่มผ้า แล้วชวนว่า

“นอนเถอะค่ะ”

มิ้มพยักหน้าอย่างว่าง่าย..

เป็น คืนที่มิ้มนอนหลับสบายอย่างมีความสุขโดยมีพลับพลึงนอนอยู่ข้างๆ อาจเป็นเพราะเธอจับความรู้สึกได้ว่าพลับพลึงนั้นรักและห่วงเธอ หัวใจของเธออุ่นๆ สบายๆ และนิ่งนอนใจอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้เธอจึงอยากปล่อยให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามสบาย เธอรู้สึกได้ด้วยสัญชาติญาณบางอย่างว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ไปไหนเสีย .. เป็นความแน่ใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆ ที่เธอเองก็ไม่เคยแน่ใจในอะไรอย่างนี้มาก่อน

สาว ผมยาวหันไปมองคนที่นอนอยู่ชิดใกล้ตัวเธอ เห็นหลับตาพริ้ม หายใจสม่ำเสมอ เธอก็ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู .. หลับให้สบายเถอะค่ะ หลับให้มีเรี่ยวแรงที่จะต่อกรกับคนเกเรที่คอยจ้องรังแก และ.. ขอบคุณเหลือเกินที่สุภาพต่อกันเช่นนี้

พลับพลึงคิดถึงหนก่อนที่ผู้หญิงคนนี้กอดเกี้ยวเธอด้วยความรู้สึก “รัก” ความ จริงเธอเองไม่ได้นึกรังเกียจแต่อย่างใดเธอเข้าใจดีถึงธรรมชาติของคนที่มี ความพึงใจในกันและกัน ย่อมปรารถนาจะได้ใกล้ชิด ได้เห็นหน้า ได้ยินเสียง หรือแสดงความรู้สึกภายในให้ล่วงรู้

แต่ มาคราวนี้มิ้มไม่ได้ล่วงเกินเธอ ทว่าท่าทีนั้นมั่นอกมั่นใจและนิ่งกว่าเดิม มันเป็นท่าทีที่ดูมีเสน่ห์ พลับพลึงอดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงตรงนี้ เออหนอเดี๋ยวนี้อะไรๆ มิ้มก็ดีไปหมดทุกอย่าง.. เธอทอด สายตาฝ่าความสลัวของห้องไปที่มิ้มอีกครั้ง ..

มิ้ม ดูเกลี้ยงๆ หมดจด อ่านง่ายและเธอมองเห็นความตั้งใจที่ดี ในอันที่จะเป็นทอมที่ดี ซึ่งเป็นสิ่งตรงกันข้ามกับที่เธอเคยพบเจอมา..ขอให้ทุกอย่างเป็นไปตามนั้น เถอะมิ้ม.. ขอให้มิ้มรักเดียวใจเดียว สุภาพน่ารักเช่นนี้ตลอดไป ตัวเธอคงสบายใจ..พลับพลึงเผลอตัวเอียงศีรษะพิงซุกอยู่กับหัวไหล่ของมิ้มและ หลับไปอย่างมีความสุขเช่นกัน

ตอนที่ 22

2009-05-18T00:18:00.001+07:00

“อะไรนะ?” มิ้มขมวดคิ้วนิ่วหน้าเมื่อได้รับโทรศัพท์จากไกด์ตัวแสบ

“ลาป่วย?”

“โธ่พี่” เสียงปลายสายโอดครวญ

“ผมไม่สบายจริงๆ นะครับ ผมเป็นไข้หวัดใหญ่ นี่ก็นอนซมอยู่พิษณุโลกนี่”

มิ้ม แหงนหน้ามองเพดาน เธอไม่เชื่อหรอก ไม่มีวันเชื่อ .. เธอ ไม่ได้โง่ถึงเพียงนั้น เธอมองทะลุปรุโปร่ง เห็นไกด์หนุ่มจอมกะล่อนยอมก้มหัวให้ระวีเอาเงินฟาดเปรี้ยงเข้าให้ จวนตัวอย่างนี้เธอจะไปหาใครที่ไหนทัน ระวีรู้กลไกในการทำงานดีอยู่แล้วและเธอต้องเดินไปตามหมากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ ได้

“พี่ก็รู้ ตอนนี้แม้นแต่เป็นหวัดธรรมดายังน่ารังเกียจ” ไกด์หนุ่มออดอ้อนน่าหมั่นไส้

มิ้ม กดขมับ เธอกำลังใช้ความคิดอย่างด่วนว่าเธอจะหาใครมาแทนเจ้าหมอนี่ได้บ้าง เพราะเธอไม่อยากเลี้ยงเขาไว้อีกต่อไป ปั้นมากับมือแท้ๆ กลับยอมให้คนเอาเงินมาฟาดหัวง่ายๆ

“พักยาวไปเลยดีกว่า” มิ้มตัดสินใจ

“พี่ไล่เธอออก”

“พี่”

“ค่อย ยังชั่วแล้วแวะมารับเงินเดือนด้วยก็แล้วกัน” พูด จบแล้วมิ้มก็วางสาย เธอต้องนำทัวร์เองสิ มิ้มแค่นหัวเราะออกมาอย่างสุดอัดอั้น .. ฉันเปลี่ยนไปแล้วระวี ฉันไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป ไม่มีวัน.. มิ้มกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

เสียง เรียกจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอนึกแปลกใจที่เป็นเพลงเรียกเข้าของพลับพลึง แต่กระนั้นก็มีรอยยิ้มเล็กๆ ประดับบนใบหน้าในยามเครียดจัดเช่นนี้

“สวัสดีค่ะพลับพลึง”

“สวัสดีค่ะมิ้ม ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ”

“ไม่ยุ่งค่ะ พลับพลึงมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ระวีมาหาพลับพลึงค่ะ”

“คะ?”

“เหมือนเขาจะทำอะไรซักอย่างที่ไม่ดีแก่มิ้ม”

“โถ..” มิ้มคราง

“ห่วงหรือคะ?”

“ห่วงค่ะ ห่วงมากด้วยมิ้มระวังตัวไว้บ้างนะคะ”

มิ้ม ยิ้มปลื้ม เธอสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ห่วงใยมากมาย อา.. แค่นี้ก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงหัวใจอันแห้งผากให้กลับมีชีวิตชีวา และมีกำลังใจที่จะทำอะไรๆ ด้วยสติตั้งมั่น

“ขอบคุณค่ะคนดี”

“มิ้มคะ”

“คะ?”

“อย่า ปล่อยให้คนชั่วมาทำร้ายมิ้มได้นะคะ” เสียงนั้นจริงจังอย่างยิ่ง ทำให้เธอรู้สึกว่า ถ้าทำได้ พลับพลึงคนนี้จะวิ่งมาหาเธอและกางปีกป้องเธอไว้เหมือนแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ จากเหยี่ยวร้ายนั่นทีเดียว

“พลับพลึง..” มิ้มละเมอเรียก..อา..ธรรมชาติของคนที่รักกันมักจะเป็นอย่างนี้ เธอรู้ดี .. และเธอรู้แล้วว่าพลับพลึงรักเธอ

“ขอบคุณนะคะ” มิ้มยิ้มเต็มหน้าแม้นว่ามีน้ำตาเอ่อคลอเบ้าตา ..

“เย็นนี้ทานข้าวด้วยกันนะคะ” พลับพลึงเอ่ยชวนด้วยเต็มอกเต็มใจ

“ด้วยความยินดีค่ะ”

“จะทำกับข้าวรอนะคะ มิ้มจะมากี่โมงก็ได้”

“ค่ะ”

“ขอทำงานก่อนนะคะ”

“ค่ะ”..

มิ้ม วางสายแล้วนั่งยิ้มด้วยกำลังใจเต็มเปี่ยม เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอรู้สึกว่าเธอไม่กลัวสิ่งใดๆ เลยแม้นแต่นิดเดียว ดาหน้าเข้ามาได้เลย..น่าขอบใจระวีเสียด้วยซ้ำที่ไปกระตุ้นสัญชาติญาณความ เป็นแม่ในตัวพลับพลึง ..ทำให้เธอประจักษ์แจ้งแก่ใจในนาทีนี้ว่าพลับพลึงรักเธอ

**

พลับ พลึงเดินหาซื้ออาหารสดในตลาด มองหาของมาประกอบอาหารที่มิ้มน่าจะชอบ เออหนออะไรดี อะไรหนอจะช่วยชดเชยให้กับมิ้ม คนที่ถูกรังแกไม่ละไม่วาง ยิ่งคิดถึงมิ้มเธอยิ่งจงเกลียดจงชังระวี ชังจนอยากอาเจียนเมื่อได้เห็นหน้า และนึกภาวนาขออย่าให้คนๆ นี้โผล่หน้ามาให้เธอเห็นอีกเลย

“แก๋งอะ หยั๋งดีเจ้า” แม่ค้าผักเอ่ยถามเสียงหวานว่าจะแกงอะไรดี? แกงอะไรดีหนอ ถึงจะดีสำหรับผู้มาเยือนในเย็นนี้ .. พลับพลึงยืนลังเลอยู่หน้าแผงขายผัก

“แก๋ งแคบ๋อเจ้า” แม่ ค้าชี้นำพลางยื่นกะละมังผักหลากหลายชนิดสำหรับแกงแคให้เธอดู พลับพลึงยิ้มรับและพยักหน้าง่ายๆ แกงแค แกงแคร์.. เธอแคร์คนดีเสมอ เธออยากให้คนดีอยู่รอดและปลอดภัย

อาหาร มื้อเย็นมีแกงแคไก่ ต้มจืดเต้าหู้อ่อนหมูสับใส่ใบตำลึง และทอดไข่ใส่ใบหอมซอยและไม่ลืมผลไม้หลากหลายชนิดอย่างละนิดละหน่อยจากในสวน อันมีตะขบสีแดง พุทราพื้นเมืองลูกเล็กที่สุกเหลืองรสหวานอมเปรี้ยวกับมะละกอสุก

เธอ ยังคิดเผื่อไปถึงอาหารเช้าอีกด้วย อาหารเช้าง่ายๆ น่าจะเป็นข้าวต้มกับผักดอง และไข่เจียว กุนเชียงทอด และเธอจำได้ว่ามิ้มดื่มกาแฟด้วย นึกถึงตอนนี้แล้วเธออดยิ้มไม่ได้

“ยิ้มอะไรฮะน้าพลึง?” หลานชายเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“ยิ้มไม่มีสาเหตุ” พลับพลึงบอกพลางยิ้มหวานให้อ้ายที่นั่งกินพุทราอยู่บนแคร่ในครัว

“อ้อ” หลานชายพลอยยิ้มไปด้วย

“ดีเหมือนกัน” เขาหัวเราะ

“คิดว่าดีใจที่น้ามิ้มคนสวยจะมา” เขาว่า

“ก็ด้วย เอ..ปรกติน้าพลึงยิ้มยากหรือไงจ๊ะ? พอยิ้มเข้าหน่อยมีการแปลกใจ” พลับพลึงหยอกล้อพลางจัดอาหารเข้าตู้กับข้าว

“ไม่ยากซักหน่อย แต่มักยิ้มอย่างมีเหตุ” อูยอกย้อนน่าหยิก

“โอ๊ยเจ้าหนุ่ม” พลับพลึงหัวเราะ

“ชั้นนึกอะไรได้อยากยิ้มก็ยิ้ม ไม่เห็นต้องจารนัยใคร”

คราวนี้เด็กหนุ่มหัวเราะก้าก “เลือดจะไปลมจะมาโบราณว่า” เขาหยอกเย้าแล้วกระโดดหนีไปอย่างร่าเริง

“เด็กบ้า” พลับพลึงบ่นตามหลังพลางค้อนควัก

เอ หรือเธอผิดสังเกตไปเยอะ? เธอแปลกไปจริงหรือนี่? เอ แล้วแต่ก่อนมาเธอเป็นอย่างไรล่ะ? แต่ ไม่รู้ล่ะ วันนี้เธอมีความสุขปนทุกข์พิกล .. แต่เธอไม่อยากจะแยกแยะอะไรมากมาย เธอรับรู้ชัดแต่เพียงว่าเธอห่วงมิ้มเหลือเกิน และนี่ก็อยากเจอหน้าเหลือเกิน

ความ รู้สึกของเธอนั้น เหมือนกับว่าเธออยากเห็นหน้าคนๆ นี้อีกสักครั้ง ก่อนที่มิ้มจะออกศึกสงครามทั้งที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าสงครามนั้นมันเป็นอย่าง ไร เธอเกลียดระวีเหลือเกินแล้วยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดและเธอก็เม้มปากเป็นเส้นตรง โดยไม่รู้ตัว

เสียง รถมิ้มมาจอดอยู่หน้าเรือน เออ เธอจำเสียงรถของมิ้มก็ได้ด้วยและความดีใจแล่นมาจากทิศทางไหนไม่ทราบหรืออาจ แล่นลิ่วมาจากทุกทิศทุกทางพุ่งเข้าหาตัวเธอจนเผลอยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียง มิ้มทักทายแม่ของเธอว่า

“สวัสดีเจ้าแม่”

“สวัสดีเจ้าน้องมิ้ม” แม่ทักตอบเสียงใสอย่างดีอกดีใจและตะโกนเรียกเธอเสียงดังทีเดียว

“พลึงเอ๊ย เพื่อนมาน่ะลูก”

แหม.. ทราบตั้งแต่ได้ยินเสียงรถแล้วค่ะ..พลับพลึงอดหัวเราะไม่ได้ เธอเดินลอดใต้ถุนไปหามิ้มที่ตีนบันไดหน้าบ้าน สองคนยิ้มให้กัน มองตากันแล้วความรู้สึกอุ่นๆ ก็โอบล้อมสองชีวิตเข้าหากัน

“สวัสดีค่ะมิ้ม”

“สวัสดี ค่ะพลับพลึง” มิ้ม ยื่นมือออกมาช้าๆ ดวงตาใสซื่อคู่นั้นสื่อบอกว่าขอมือหน่อยเถอะค่ะ ขอกำลังใจสักนิด..พลับพลึงมองตามิ้มละห้อย ดวงตาเธออุ่นจัดและเริ่มไหวระริก เธอยิ้มให้และเอื้อมมือไปจับมือนั้นไว้มั่น

“ไปเดินเล่นกันค่ะ” เธอบอก

มิ้มเดินตามอย่างว่าง่าย เธอบีบมือพลับพลึงเบาๆ และพลับพลึงก็บีบตอบ

“พลับพลึงห่วงมิ้มมากหรือคะ?”

“ค่ะ” พลับพลึง หันมามอง ใบหน้าของมิ้มสะอาดเกลี้ยงเกลาน่ารักอย่างนี้ เธอคิดไม่ออกว่าหากระวีได้ผู้หญิงคนนี้กลับคืนไปสภาพของมิ้มจะเป็นเช่นไร พลับพลึงคิดถึงสัตว์ป่า เมื่อย้อนคิดไปถึงภาพมิ้มนอนซมอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลคราวนั้น

“พลับพลึงไม่เคยรู้จักเขา แต่รู้สึกได้ว่าเขาร้ายมาก”

“โถ..” มิ้มครางเบาๆ

อาจใช่นะ คะพลับพลึง ระวีนะร้ายมาก แต่มิ้มก็ลืมไปหมดแล้ว มิ้มจำไม่ได้แล้วว่ามิ้มเคยเป็นอย่างไรมาก่อนหน้านี้ มิ้มบีบมือพลับพลึงด้วยมือที่สั่นเทา สาวผมยาวทอดสายตามองเข้าไปในดวงตานั้น แล้วยิ้มให้

“อย่ายอมแพ้นะคะ” พลับพลึงบอกด้วยท่าทางจริงจัง

“ไม่ยอมแพ้ค่ะ” มิ้มยิ้มให้

“เขาจะทำอะไรพลับพลึงไม่รู้ รู้แต่ว่าเขาไม่รามือจากมิ้มแน่ๆ”

“มิ้มรู้ค่ะว่าระวีทำอะไรลงไป” มิ้มบอกด้วยเสียงเรียบๆ ท่าทางเธอสงบและมองเห็นสีหน้าแปลกใจของอีกฝ่าย

“คะ?”

แล้วมิ้มก็เล่าให้พลับพลึงฟัง..

พลับพลึง เม้มปาก ดวงตาทั้งคู่หรี่ลงเมื่อคิดถึงใบหน้าของระวี และอยากถามมิ้มเสียเหลือเกินว่าที่ผ่านมาเธออยู่กับคนๆ นี้ได้อย่างไร? แต่..ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก รังแต่จะยิ่งทำให้มิ้มเจ็บช้ำน้ำใจมากยิ่งขึ้น

“มิ้มอยู่ในอันตรายแล้วละค่ะ” พลับพลึงบอกออกมาอย่างแสนห่วง

“คนแบบนั้นทำอะไรได้ทุกอย่าง”

“มิ้มทำอะไรไม่ทันแล้ว ยังไงมิ้มก็ต้องไปค่ะ”

สองคนมองตากัน เยื่อใยเอ่อออเต็มดวงตา

“อาบน้ำเถอะค่ะ” พลับพลึงเปลี่ยนเรื่องเสียดื้อๆ

“เย็นกว่านี้แล้วจะหนาว.. พลับพลึงแกงแคไก่อร่อยมากเชียว มิ้มทานแล้วต้องชอบแน่ๆ”

มิ้มหันไปยิ้มให้สาวผมยาวผู้อารีที่กระชากเธอออกมาจากโลกใบเก่า คนที่เธอยินดีจะขอบคุณไปชั่วชีวิต

“มิ้มชอบแกงแค ขอบคุณที่คุณแคร์”..

พลับพลึง ก้มหน้าพลางยิ้ม ดีใจที่มิ้มรู้ความหมาย..ความรู้สึกของคนสองคนที่มีต่อกันอย่างลึกซึ้งนั้น มักซ่อนรหัสลับไว้ในการกระทำ หรือในถ้อยคำเสมอ หากอีกฝ่ายอ่านรหัสออก หัวใจของพวกเธอก็จะค่อยๆ เปิดหน้าต่างออกทีละบานไว้รอรับเยื่อใยจากกันและกัน

สอง คนพากันขึ้นเรือน เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นกระโจมอกด้วยผ้าถุงแล้วเดินตามกันไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำ กลางแจ้ง บรรยากาศที่ได้สัมผัสช่วยให้ผ่อนคลายและความสนิทสนมที่เพิ่มมากขึ้นทำให้ มิ้มรู้สึกอิ่มเอมเปรมใจและเธอไม่กลัวอะไรเลยในตอนนี้ เธอบอกตัวเองว่าจากนี้ไปไม่ว่าจะมีอะไรเข้ามาเธอจะชน ชนเหมือนที่เธอเหยียบคันเร่งในวันนั้น โดยมีระวีอยู่ข้างหน้า .. คราวนี้ก็เหมือนกัน ถ้าระวีจะทำอะไรเธอ ถึงเวลาที่เธอต้องสู้เสียที

“จะทำอะไรคะ?” มิ้มถามเมื่อเห็นพลับพลึงเทผงสมุนไพรออกจากกระปุกเคลือบ

“จะขัดตัวค่ะ” พลับพลึงยิ้มน่ามองแล้วยื่นมือให้ดู

“ไม่เคยเห็นขัด”

“ทำยังกับมาอาบน้ำด้วยทุกวันอย่างนั้นแหละ”

“ขอลองหน่อยสิคะ เขาทำกันยังไง เหมือนที่สปาน่ะหรือคะ?”

“ไม่เหมือนหรอกค่ะ” พลับพลึงหัวเราะ

“ขัดตามประสาชาวบ้านธรรมดา”

“ชาวบ้านธรรมดาไม่ได้เอาหินถูตัวหรือคะ?” มิ้มถามงงๆ

“ขัด ด้วยผงสมุนไพรแบบนี้จะธรรมดาได้ไงคะ ในเวียงเขาขัดกันทีหนึ่งแพงๆ นะคะนี่” มิ้มแบมือรับผงสมุนไพรจากพลับพลึงมาดม หอมกลิ่นไพลและกลิ่นอื่นๆ ที่แยกไม่ออกว่าเป็นอะไรบ้าง

“ไม่รู้สิคะ แม่ขัดให้พลับพลึงตั้งแต่เด็ก”

“งั้นพลับพลึงขัดให้มิ้มบ้างนะคะ” มิ้มยื่นแขนข้างซ้ายให้แล้วทำหน้าเว้าวอน

เสียง หัวเราะดังเบาๆ ประสานกันอย่างมีความสุข พลับพลึงให้มิ้มหันหลังแล้วเธอก็ขัดหลังให้มิ้ม เธอยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะและได้เห็นท่าทีที่ร่าเริง แจ่มใสของสาวผมสั้น

เธอ รู้สึกได้ว่ามิ้มเข้มแข็งขึ้นมากมาย แต่.. เธอก็ยังห่วง การทัวร์ครั้งนี้ระวีมีพวกไปมาก ช่างลงทุนสูงเหลือเกินและเธอจะอยู่อย่างไรในระหว่างนั้น.. ระหว่างที่เธอไม่สามารถมองเห็นว่ามิ้มเป็นอย่างไร? เธอคงได้แต่คิดอะไรไปร้อยแปด และห่วงกังวลไปสารพัด

มือสองข้างของพลับพลึงขัดคลึงไปบนหลังขาวๆ ของมิ้มเบาๆ เจ้าตัวโอนเอนศีรษะไปมาอย่างเพลิดเพลิน

“สบายจัง”

พลับพลึงยิ้มอย่างมีความสุข เธออยากเห็นผู้หญิงคนนี้มีความสุขอย่างนี้ตลอดไป สุขอยู่กับคนที่รักและห่วงใย และรู้คุณค่า

พลับพลึง รู้สึกตกใจเมื่อคิดถึงตรงนี้ มันเหมือนกับว่าเธอเผลอไปนิดเดียวความรู้สึกในใจก็ก้าวออกจากเส้นรอบวงแห่ง ความเป็นเพื่อนไปผูกพันเกินเลยมากมาย

พลับพลึงชะงักมือที่แตะต้องอยู่บนตัวมิ้มด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

“พอ แล้วหรือคะ กำลังเพลินเชียว” มิ้มถามโดยไม่หันมามอง เธอเพลินอยู่ในท่านั่งชันเข่าใช้แปรงๆเล็บเท้าไปด้วยในขณะที่พลับพลึงขัด หลังให้

“เสียดายจัง”

“พอแล้วค่ะ” พลับพลึงบอกพลางหันไปตักน้ำราดตัว

“ถ้ามิ้มมานอนที่นี่อีก พลับพลึงขัดหลังให้มิ้มอีกนะคะ”

“รีบอาบเถอะค่ะ เริ่มหนาวแล้ว”

“ไม่ เห็นหนาวเท่าไหร่เลย” มิ้มแย้งแต่ก็ไม่ดื้อเพราะเธอตักน้ำจากครุราดตัว แล้วฟอกตัวด้วยสบู่อย่างชำนาญขึ้นกว่าเดิม เธอนึกขำเมื่อคิดถึงตอนมาบ้านนี้ครั้งแรกและมาเงอะงะอยู่ในห้องอาบน้ำนี้ ตั้งนาน แต่เธอก็ติดใจเหลือเกิน เมื่อคิดถึงบ้านพลับพลึงเธอมักจะคิดถึงห้องอาบน้ำนี้ก่อนเสมอ และต่อมาก็จะคิดถึงห้องนอนที่มีเตียงใหญ่เทอะทะ มีเครื่องเรือนเก่าๆ

และ.. คิดถึงหนังสือบนโต๊ะหัวเตียง! หนังสือหญิงรักหญิงปกสีชมพูอ่อนเล่มนั้น..ซึ่งทำให้เธอนึกอยากถามไถ่หลาย อย่างหลายประการแก่ผู้เป็นเจ้าของ แต่เธอก็นึกไม่ออกว่าจะถามอย่างไรถึงจะดี

ตอนที่ 21

2009-05-18T00:16:00.000+07:00

ระวี และลูกสมุนซ้ายขวาแต่งตัวเรียบร้อยกว่าปรกติเมื่อร่วมขบวนทอดกฐินที่พ่อกับ แม่จัดขึ้น ช่วงหลังระวีดูเนือยๆ กับเรื่องผู้หญิง หันมาดูแลงานการและตัวท่านมากขึ้น แต่ท่านทั้งสองก็รู้สึกว่าลูกหงอยเหงาและรับทราบว่าระวีอกหัก เพราะเธอเป็นเช่นนี้ตั้งแต่มิ้มหายไป

ครอบ ครัวพลับพลึงเข้ามาช่วยต้อนรับขบวนกฐินเช่นเดียวกับชาวบ้านคนอื่นๆ ในละแวกนี้ ระวีมองผู้หญิงผมยาวในชุดผ้าซิ่นพื้นเมืองที่เสียบดอกเอื้องมอนไข่ไว้ที่มวย ผม ซึ่งกำลังประคองขันโตกบรรจุอาหารเข้ามาวางที่ศาลา

เธอ มองแล้วมองอีก นี่เป็นภาพงามในสายตาภาพหนึ่งและนี่คือพลับพลึง ผู้หญิงผมยาวที่เธอรู้จักเมื่อหลายเดือนก่อน..ผู้หญิงบ้านนอกคนนี้ที่ทำให้ มิ้มเปลี่ยนตัวเอง และดิ้นรนออกไปจากชีวิตเธอ

ระ วียังหลับตามองเห็นภาพมิ้มในชุดเสื้อยืดกางเกงยีน และไม่แต่งหน้า แต่ถึงอย่างไรมิ้มก็สะโอดสะองอ้อนแอ้น ถึงอย่างไรมิ้มก็ยังเป็นผู้หญิงและที่สำคัญมิ้มเป็นผู้หญิงของเธอยังเป็นของ เธอ และจะต้องเป็นของเธอตลอดไป

พลับพลึงเงยหน้าขึ้นเจอสายตาของระวีพอดี สายตาเธอบอกความฉงนใจแต่ท่าทางเธอก็นิ่งเช่นเดิม เธอคิดในใจว่าคนๆ นี้รู้จักมาวัดด้วยหรือนี่

“สวัสดี” ระวีเอ่ยทัก รอยยิ้มของระวีเป็นรอยยิ้มมีชั้นเชิงซึ่งพลับพลึงไม่ชอบและเธอก็ไม่ฝืนแม้นแต่น้อย

“ไม่ได้เจอกันนาน” ระวีทักพลางยักไหล่เล็กน้อย

“บ้านอยู่แถวนี้เหรอ?”

“ใช่” พลับพลึงตอบสั้นๆ แล้วเลี่ยงออกมาแต่ระวีก็เดินตาม

“ตอนนี้ทำงานที่ไหนฮะ?” เธอถาม

พลับพลึงหันไปมองหน้าแล้วย้อนถามว่า

“อยากรู้ไปทำไม?”

“อ้าว ทำไมดูท่าทางไม่เป็นมิตรกันเลย?” ระวีย้อนถามเช่นกัน

“คนเคยเห็นหน้ากัน เคยรู้จักกัน ถึงแม้นจะผิวเผิน เจอกันจะไม่ให้ทักทายถามไถ่อะไรเลยหรือคุณ? มีอคติอะไรกันมากมายขนาดนั้น”

พลับพลึงมองหน้าตรงๆ

“คุณชอบหน้าคนที่ทำร้ายเพื่อนคุณไหมล่ะ?”

เธอ ทำให้ระวีชะงักไปชั่วขณะ และในชั่วขณะนั้นพลับพลึงก็เดินจากไป เธอเกลียดทอมคนนี้จับใจ เห็นหน้าคนๆ นี้เธอก็เห็นภาพดาบนอนซมอยู่บนเตียง เห็นภาพมิ้มนอนซมอยู่บนเตียง และเห็นภาพมิ้มเดินเหม่อลอยเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำ ปิงในคืนนั้น นี่ถ้าเธอทำได้อย่างที่ใจอยากจริงๆ เธออยากชกหน้าระวีเสียด้วยซ้ำ เธอไม่ปรารถนาจะเป็นมิตรกับคนที่ร้ายกาจคนนี้

ระ วีเดินมองหาผู้หญิงผมยาวเสียบดอกเอื้องสีเหลือง สาวๆ ที่นี่แต่งตัวคล้ายกันไปหมด หลายครั้งที่เธอมองข้างหลังคิดว่าใช่ หากกลับไม่ใช่ คนอะไรหายไปเหมือนนางไม้นางไพร

“หาใครลูกพี่?” ลูกน้องยื่นหน้ามาถามเมื่อตามหาตัวระวีเจอ

“สาวผมยาว” ระวีบอก

“ฮั่นแนะ” พวกมันยิ้มล้อเลียน ด้วยนานพอสมควรแล้วที่เจ้านายไม่เอ่ยถึงสาวๆ แต่สาวบ้านนอกไม่เคยอยู่ในสเปกของลูกพี่มาก่อนนี่นา

“ท่าจะสวยเริด” พวกลิ่วล้อยักคิ้วแพล่บพลางคาดเดาไปต่างๆ นานา ระวีมองพวกมันแล้วได้แต่ส่ายหน้า

“นายแม่ให้มาตามไปทานข้าว” สมุนคนหนึ่งบอกซึ่งระวีก็ยอมตามไปโดยดี แต่

“อิ่มข้าวแล้วค่อยมาตามหาใหม่”

“เอางั้นเหรอลูกพี่”

“เออ”

พวกลูกน้องยักคิ้วหลิ่วตาให้กัน ลูกพี่กำลังจะมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ทีนี้คงเลิกหงอยซะที

ขณะทานข้าว ระวียังคงสอดส่ายสายตามองหาพลับพลึง ไปด้วยจนผู้เป็นแม่อดรนทนไม่ได้จึงเอ่ยปากถามขึ้นว่า

“มองหาใครลูก?”

ระวียิ้มให้แล้วตอบอ้อมแอ้มว่า

“เปล่าฮะแม่”

“เปล่าอะไรกัน แม่เห็นลูกเที่ยวสอดส่ายสายตาเหมือนมองหาใคร?”

“เปล่าซะหน่อย”

คราวนี้แม่หัวเราะ

“เปล่าก็เปล่า แต่ทำไมต้องอายด้วย” แม่กระเซ้า คราวนี้ระวีหัวเราะ

“ไม่เห็นจะอาย”

“มันเรื่องอะไรไปกระเซ้าเย้าแหย่เจ้าวีมัน มันก็มองหญิงของมันไปตามเรื่อง” พ่อทำบ่น แต่ก็อมยิ้ม

“มองเผื่อพ่อด้วยเน้อ”

“อ้าวพ่อ” แม่หันไปทำตาเขียว

“แก่ปูนนี้ยังจะมองใครอีกเหรอ?”

“ฮ่าๆๆๆ แม่ก็แก่ป่านนี้ยังจะหึงอีกเหรอ” พ่อหัวเราะร่าคราวนี้ทั้งพ่อและลูก รวมทั้งบรรดาสมุนของระวีพากันหัวเราะเฮฮา

“ล้อเล่น” พ่อทำท่าเอาใจเมื่อเห็นคนถูกแซวทำท่างอน

“อิ่มดีกว่า”

“อ้าว”

แม่ ลุกออกจากวงขันโตก เดินออกมาหาก็อกน้ำล้างมือแล้วเลยเดินดูบริเวณวัดที่มีผู้คนเดินเข้าออกกัน ขวักไขว่ อีกทั้งคนเข้ามาขายของกันคึกคัก พวกเด็กๆ วิ่งเล่นไปมาอย่างสนุกสนาน

และโดยไม่ทันระวังตัวเด็กอ้วนคนหนึ่งก็วิ่งมาชนคุณจันทราจนเสียหลัก

“ว๊าย” ร่างท้วมๆ ของหญิงสูงอายุล้มผึ่งลงนอนกับพื้นซีเมนต์ท่ามกลางความตื่นตะลึงของชาวบ้าน

“เป็นไงบ้างคะ?” พลับพลึงตรงเข้าไปประคอง เนื่องจากเธออยู่ใกล้ๆ ตรงนั้นพอดี

“โอ๊ย”

พลับพลึง มองไปที่มืออวบๆ ที่สวมสายสร้อยข้อมือฝังเพชรพราวระยับที่ยกขึ้นกุมศีรษะเห็นมีเลือดติดออกมา เสียงเด็กถูกเอ็ดตะโรและเสียงขอโทษขอโพยดังมาให้ได้ยิน แต่พลับพลึงไม่สนใจเธอรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดแผลที่ศีรษะคุณจันทราเอา ไว้

“หัวแตกค่ะป้าคงต้องไปหาหมอทำแผลกันแล้วล่ะ”

**

เมื่อพ่อและระวีรู้ความ พลับพลึงก็พาคุณจันทราขึ้นรถไปเสียแล้ว

“ลูกสาวลุงอินทร์เปิ้นพาไปหาหมอ ท่าจะไปคลินิกหน้ากาดปู๊นล่ะครับ” ชาวบ้านบอกอย่างนี้

“เป็นอะไรมากไหมฮะ?”ระวีร้อนใจ

“เหมือนกับหัวแตกครับผม”

คราวนี้สองพ่อลูกมองหน้ากัน แล้วระวีก็ดึงมือพ่อขึ้นรถ ลูกสมุนแห่ตามกันเป็นพรวน

“เดินยังไงให้เด็กชน” พ่อบ่น

“ต้องด่าเด็กต่างหากพ่อ วิ่งยังไงมาชนแม่ ด่าพ่อแม่มันด้วย ไม่รู้จักดูลูก” ระวีหงุดหงิด

“ใช่พี่ใช่ๆ ต้องด่าเด็ก” ลิ่วล้อเสริมส่ง

“เด็กคนไหนไม่รู้นะพี่”

“ถ้ารู้แกจะไปทำไมมันวะ?” พ่อถาม

“ก็ด่ามันไงพ่อ” ทั้งระวีและลูกน้องพูดออกมาเกือบพร้อมๆ กัน

“โฮ๊ย..” พ่อครางอย่างอ่อนใจ ระวีคลุกคลีกับตลาดมากเกินไปจนจะกลายเป็นแม่ค้าปากตลาดไปแล้ว เพราะคำก็ด่าสองคำก็ด่า

“คนระดับเรา ไม่ต้องด่าใครมากก็ได้”

“อ้าว จะให้แม่เจ็บฟรีเหรอพ่อ?”

“ก็จะไปเอาอะไรกับเด็กมัน มันคงซนไปตามประสา ของอย่างงี้ใครจะตั้งใจ”

ระวีหันไปมองพ่อ เธออยากประชดว่าปลงได้ขนาดนี้น่าจะบวชซะเลยรู้แล้วรู้รอด

“แม่เป็นไงมั่งเนี่ยะ” ระวีบ่น

“เขาว่าหัวแตกนี่พี่” ลูกน้องสาระแนทันที

“รู้แล้ว” คราวนี้ลูกพี่ทำเสียงรำคาญ

“คงไม่เป็นไรมากหรอกน่า” พ่อคิดไปในทางดีไว้ก่อน

“แก่แล้วไม่ควรล้มบ่อย”

“ไม่มีใครมันอยากจะล้มบ่อยๆ หรอกวะเจ้าวี”

“ไม่มีใครชนก็ไม่ล้ม”

“วะไอ้นี่” พ่อชักฉุน

“จะไปเอาอะไรกับเด็กมันนักหือ มันก็เด็กๆ แกจะจับมันมาเคาะหัวให้แตกเหมือนหัวแม่แกหรือไง”

ระ วีเงียบไปแล้วเพราะเธอเห็นรถเก่าๆ ของพลับพลึงจอดอยู่หน้าคลินิก และเมื่อเธอลงจากรถเดินตรงเข้าไปในคลินิกเธอก็พบสาวผมยาว คนที่เธอสอดส่ายสายตามองหาแทบตาย

“เธอพาแม่มาเหรอ?”

พลับพลึงไม่ตอบ

“ขอบใจมากนะหนู” พ่อระวีเอ่ยแก่พลับพลึงด้วยความรู้สึกขอบใจจริงๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยื่นบัตรคลินิกของคุณจันทราที่เพิ่งทำเมื่อซักครู่ให้กับพ่อของระวีแล้วก็เดินออกมา

“เดี๋ยว สิ” ระ วีตามออกมา พวกลูกน้องขยับจะตาม ลูกพี่เพียงถลึงตาเข้าใส่ ก็พากันหยุดชะงักพลับพลึงไม่ฟังเสียง เธอคงเดินต่อไปจนถึงรถที่จอดไว้ ระวีคว้าข้อมือเธอไว้ตอนที่เธอกำลังไขกุญแจ

“เอ๊ะ!” พลับพลึงรู้สึกไม่พอใจอย่างมากจนถึงกับสะบัดข้อมือ เธอรู้สึกถึงความจาบจ้วงกักขฬะและความชิงชังก็แล่นแปลบ

“รังเกียจกันขนาดนี้เชียวหรือคนสวย”

พลับพลึง หลับตาเสีย เธอเพิ่งรู้ชัดว่าคนเราสามารถชิงชังรังเกียจกันได้มากที่สุดแค่ไหนอย่างไร โอ..มิ้มจ๋ามิ้ม เธอทนได้อย่างไรกับการอยู่กับคนๆ นี้

“คิดว่าฉันพิศวาทเธอหรือไง? ฉันจะถามเธอเรื่องมิ้มต่างหาก

“มิ้ม” ผู้หญิงของฉัน หรือจะให้ชัดกว่านี้ ฉันอยากคุยกับเธอเรื่องมิ้ม “เมีย” ฉัน”

เพี๊ ยะ!! โดย ไม่ทันรู้ตัวฝ่ามือของพลับพลึงก็ฟาดไปที่หน้าของระวีเต็มแรงและพลับพลึงก็ ยืนตัวสั่นอยู่ด้วยความโกรธแล้วพลับพลึงก็เปิดประตูรถ ก้าวเข้าไปนั่ง และขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ระ วีเม้มปากแน่น ยกมือลูบแก้ม..เธอรู้สึกต่อผู้หญิงคนนี้เหมือนงูพิษตัวน้อยๆ ปฏิกิริยายาตอบโต้ของผู้หญิงแต่ละคนต่างกันนัก ..แต่ก็แค่ผู้หญิง แค่งูตัวน้อย..โบราณยังมีว่าไว้..ผู้หญิงตบแปลว่าผู้หญิงรัก คิดถึงตรงนี้ระวีก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบนความเจ้าเล่ห์น่าชัง

แต่สำหรับผู้เป็นพ่อนั้นกลับมองต่างออกไป ท่านมองระวีด้วยความเอ็นดูแล้วทักว่า

“มายืนยิ้มอยู่คนเดียว”

พวก ลูกน้องมองหน้ากันเหรอหราแถมมีแอบถอนใจ โชคดีที่ท่านไม่เห็นตอนเจ้านายโดนตบ! ระวีเอียงหน้า หน้าขาวๆ ของเธอเริ่มเห่อแดงมีรอยห้านิ้วปรากฏขึ้น แต่เธอกุมเอาไว้และพยายาม เบี่ยงตัวไม่ให้พ่อเห็น

“มองนั่นนี่นิดหน่อยน่ะพ่อ ไงเดี๋ยวกลับกันเลยดีกว่าไหมพ่อ ขืนอยู่ต่อเดี๋ยวอาจมีรายการฆ่าเด็กล้างแค้น”

“เฮ่ยแกก็” พ่อครางใส่ลูกสาว

“ก็จริงนี่พ่อ”

“กลับก็กลับ แม่แกหัวร้างข้างแตกอย่างงี้ นั่งไปก็ทรมานเปล่าๆ”

ระ วีหันไปมองถนนที่ทอดไปสู่วัด..ฝากไว้ก่อนเถอะสาวบ้านนอกตัวแสบ ขณะเดียวกันเธอก็คิดถึงมิ้มจับใจ..มิ้มของเธอแสนใจดีน่ารัก มิ้มของเธอแม้นเป็นหญิงเหล็กในโลกของการทำงาน แต่ในโลกส่วนตัวที่มีกันและกัน มิ้มเป็นคนรักที่แสนอ่อนหวาน เป็นผู้หญิงที่วิ่งตามเธอต้อยๆ และยอมเธอทุกอย่าง..ยอมทุกอย่างตลอดเวลาจนกระทั่งวันหนึ่ง..

ระ วียังคิดถึงภาพนั้นติดตา ภาพมิ้มในชุดทำงานที่ทันสมัย แต่ไม่แต่งหน้าอย่างเช่นทุกครั้ง ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย จนกระทั่งจบมาทำงานทำการ ระวีไม่เคยเห็นมิ้มไม่แต่งหน้าในเวลากลางวัน แม้นในวันหยุดมิ้มก็ต้องแต่งหน้าอ่อนๆ ภาพนั้นจึงเป็นภาพแรกที่แปลกหูแปลกตา อีกทั้งท่าทางที่บอกว่า “ไม่ยอม” ของมิ้มนั้นหมือนสายน้ำนิ่งๆ แต่ไหลลึก ที่ทำให้รู้สึกหวาด

มิ้ม กับเธอ..คงไม่ต่างกับคู่รักทั่วไปที่อยู่ด้วยกันมานานจนชาชิน นานจนไร้ความตื่นเต้น นานจนมิ้มเหมือนโต๊ะเหมือนเก้าอี้ที่มีอยู่ในบ้าน มาถึงก็เข้ามานั่งโดยไม่รู้สึกถึงความมีค่า จนวันหนึ่งโต๊ะขาหักหรือเก้าอี้หายไปจากห้อง เธอหาที่นั่งไม่ได้จึงรู้สึกถึงคุณค่า รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจ และสำนึกว่า “ถ้า” ได้กลับคืนมาเธอควรดูแลให้ดีไม่ปล่อยปละละเลยอย่างที่เคยมา

เดี๋ยว นี้ทุกลมหายใจของเธอเฝ้าแต่คิดว่า “ถ้า” เธอ ได้มิ้มกลับมาเธอจะละเลิกอะไรเพื่อมิ้มบ้างและเธอคิดว่าเธอสามารถละเลิกได้ ทุกอย่างที่มิ้มต้องการ .. เธอคิดแต่ว่าเธอจะเฝ้ากอดตระกองอย่างทะนุถนอมและจะทดแทนให้ทุกอย่าง .. ทุกอย่างที่เธอเคยทำให้มิ้มต้องเสียใจ เธอจะขอทดแทนให้กับน้ำตาทุกหยดที่มิ้มต้องเสียไปเพราะเธอ

“ปวดฟันเหรอ?” แม่ออกจากห้องตรวจเห็นระวีนั่งกุมแก้มอยู่ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“นิดหน่อยฮะแม่ เฮ้อ โดนตัดผมเลย เจ็บไหมแม่” ระวีบ่นเมื่อมองศีรษะแม่ที่โดนตัดผมโดยรอบออกเพื่อทำแผล

“เจ็บสิถามได้ แต่ไม่เป็นไรหรอก ไกลหัวใจ”

“กลับบ้านเลยละกัน” พ่อจูงมือ

“มาทำบุญแล้วหัวร้างข้างแตก” ระวีบ่นพลางเดินนำไปที่รถ พวกลูกสมุนกุลีกุจอไปเปิดประตูให้

“คิดว่าฟาดเคราะห์ไป” แม่ว่า

“เด็กคนนั้นน่ารักนะเจ้าวี” แม่ชำเลืองมาทางลูกสาว

“สาวบ้านนอก” ระวียักไหล่เหมือนไม่สนใจ

“แม่ว่าเขาเป็นคนมีการศึกษานะ”

ระ วีเดินอ้อมมาขึ้นรถทางประตูคนขับ แล้วเคลื่อนรถออกบ่ายหน้ากลับเวียง โชคดีที่เธอโดนตบด้านขวา พ่อกับแม่จึงยังไม่ทันเห็นรอยแดงที่ขึ้นเป็นผื่นเพราะฝ่ายนั้นออกแรงเต็มที่ ด้วยความโกรธ..ทั้งโกรธทั้งเกลียดเลยนะนั่น..คอยดูเถอะถ้าเธอเอามิ้มกลับมา ไม่ได้ สาวพลับพลึงคนนี้ต้องรับผิดชอบ

ระ วีคิดไปว่าหากตอนที่พลับพลึงฟาดฝ่ามือมาที่หน้าเธอ แล้วเธอรั้งร่างนั้นเข้ามาไว้ในอ้อมแขน และประทับจูบลงบนริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นสาวเจ้าจะว่าไง? คิด แล้วเธอก็ยิ้มและยักไหล่ แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังรู้สึกว่านี่คือเบี้ยบ้ายรายทาง..ดอกไม้ริมทางเดินใน ชีวิต มิ้มต่างหากคือคนที่เธอรัก มิ้มเป็นของเธอตลอดมาและต้องเป็นของเธอตลอดไปจะเป็นอย่างอื่นไม่ได้และยิ่ง จะเป็นอย่างอื่นอย่างแปลกๆ เธอยิ่งรับไม่ได้..

เธอ นึกภาพไม่ออกกับการที่มิ้มจะมารักชอบกับผู้หญิงคนนี้ ต่างคนต่างเป็นหญิงสุดๆ ทั้งคู่ ก็ดูผู้หญิงคนนี้สิอรชรอ้อนแอ้น นุ่งผ้าซิ่นเสียบดอกเอื้อง ท่าทางที่ยืนโกรธจัดเนื้อตัวสั่นนั่นก็ท่าทางผู้หญิงชนิดเจ้าอารมณ์ ทั้งน่าดูและน่าขัน ส่วนมิ้ม แม้นมิ้มจะทำอย่างไรกับตัวเองเธอก็ยังมองไม่เห็นว่ามิ้มจะเป็นอะไรได้นอกจาก เป็นผู้หญิงของเธอ..ผู้หญิงที่เธอโอ้โลมปฏิโลมก็อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอด ที่สุดก็ยินยอมทุกอย่างแต่โดยดี เว้นเสียแต่ครั้งหลังสุดนี่เท่านั้น…ที่เธอต้องเสียแรงไปมากมายเพื่อปลุก ปล้ำถึงขั้นทำร้ายร่างกาย

เธอทำร้ายร่างกายมิ้มแต่มิ้มก็รู้ดีว่าเธอเองก็เจ็บช้ำไม่แพ้กัน เธอเจ็บในหัวใจอย่างสาหัส .. “เจ็บ” มาจนถึงทุกวันนี้..

มิ้ม มอง ดูแฟ้มงานตรงหน้าอย่างงุนงง หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันพลางยกมือกดขมับ เธอมองโทรศัพท์ ขยับจะเอื้อมมือไปหยิบแต่แล้วก็ได้แต่มองเฉยๆ เธอคิดไม่ออกว่าจะถามระวีว่าอย่างไร

เบื้อง หน้าของเธอเป็นเอกสารรายชื่อของระวี กับลูกน้องและเพื่อนอีกโขยง มีคนนอกอยู่เพียงไม่กี่คนในขบวนทัวร์ยุโรปคลาสสิกเที่ยวนี้ เธอรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล รู้สึกไม่สบายใจ แต่ยังทำอะไรไม่ได้

เธอ จะระงับทัวร์เที่ยวนี้เพราะระวีหรือ มันจะดูเป็นว่าเธอไม่สามารถแยกระหว่างเรื่องส่วนตัวและเรื่องงานออกจากกัน ไม่ใช่วิธีการของผู้ใหญ่ที่ควรทำ เธอคิดไม่ออกว่าระวีจะมาไม้ไหนและเธอต้องเตรียมตัวอย่างไร ที่สุดเธอก็ได้แต่ผลักแฟ้มออกไปจากตัวอย่างขัดใจ แย่จัง คนที่เธออยากชิดใกล้กลับมีเส้นขีดคั่น ส่วนคนที่เธออยากอยู่ให้ห่างกลับพยายามทุกวิถีทางที่จะเข้ามา สร้างความหวาดระแวงให้แก่เธอ ทำให้เธอขุ่นมัว

เธอ อยากได้ยินเสียงพลับพลึงซักนิด แต่เมื่อมองดูเวลา ตอนนี้แค่สิบโมงเศษ พลับพลึงจะลงจากห้างวาดรูปตอนเที่ยงหรือกว่านั้น เธอเอาโทรศัพท์ไว้ในย่ามที่วางกองรวมกันไว้บนโต๊ะ ซึ่งเธอจะเปิดโทรศัพท์แบบสั่นเอาไว้ งานของเธอนั้นต้องการสมาธิเป็นอย่างมาก มิ้มได้แต่ถอนใจ วิถีชีวิตของเธอกับพลับพลึงช่างแตกต่างกันเหลือหลาย

สำหรับ พลับพลึงนั้น เธอสามารถอยู่ได้อย่างปรกติสุขดี แม้นในที่ๆ ไม่มีไฟฟ้าด้วยซ้ำไป ชีวิตเธอแสนเรียบง่ายแต่งดงามโดยไม่แต่งไม่แต้มมากมาย ไม่เหมือนชีวิตชาวเมืองอย่างเธอที่เต็มไปด้วยการสื่อสาร วันๆ ต้องติดต่อคนนั้นคนนี้ ต้องพึ่งพาเทคโนโลยีสารพัดเพื่อที่จะได้ก้าวทันคนอื่น หรือก้าวแซงหน้าคนอื่นๆ ได้ อย่างตัวเธอ หากต้องปิดโทรศัพท์มือถือสักวันอาจหมายถึงเธอปล่อยให้เงินจำนวนมากหลุดมือไป เป็นของคนอื่นนั่นทีเดียว

มิ้ม เข้าประชุมตามเวลาและเลี้ยงอาหารกลางวันลูกน้องตามปรกติ แต่เธอก็โทรหาพลับพลึงในเวลาเที่ยงกว่าและพบว่าไม่มีคนรับสาย เธอเดาได้ว่าพลับพลึงออกไปทานข้าวเที่ยงโดยทิ้งถุงย่ามไว้ที่เดิม พลับพลึงไม่สนใจที่จะพกโทรศัพท์มือถือติดตัวตลอดเวลาเหมือนเธอหรือใครๆ สำหรับพลับพลึงแล้วโทรศัพท์มือถือเป็นเพียงเครื่องที่เธอจะส่งเสียงหาได้ใน ยามว่างเท่านั้น และตัวพลับพลึงเอง น้อยนักที่จะกดเบอร์มาหาก่อน

มิ้ม ได้แต่ถอนใจและคิดไปนานาประการว่าบางทีวันนี้ปีเตอร์อาจไปที่นั่นหรือบางที โตมรอาจมา..เธอรู้ดีว่าพลับพลึงมีสิทธิ์คบหาเพื่อนชาย จะกี่คนก็ได้ แต่เธอก็หงุดหงิดเสมอทั้งที่เธอไม่มีสิทธิ์

แต่ คนที่ไปหาพลับพลึงไม่ใช่ปีเตอร์และไม่ใช่โตมร เพื่อนชายทั้งสองของเธอ แต่กลับเป็นระวี หญิงทอมบอยร่างสูงใหญ่ ผิวขาว ที่มีท่าทางเหมือนเจ้าพ่อ เพราะมีลูกสมุนตามติดหลายคน

“สวัสดีคนสวย” ระวีทักทายเธออย่างนี้ด้วยท่าทางเหนือกว่าทั้งที่ยังมีรอยแดงจางๆ อยู่ที่แก้มข้างขวา และเจ้าตัวก็ยกมือลูบแก้มไปมาอย่างยียวน

พลับพลึงเบือนหน้าหนีแถมเดินหนีไม่ปรารถนาจะเสวนาด้วย ระวีสาวเท้าไปดักหน้าเอาไว้

“ไม่ถามซะหน่อยหรือจ๊ะว่ารู้ได้ไงว่าเธอทำงานที่นี่” ระวีกวาดสายตามองไปรอบๆ สถานที่ร่มรื่น และกว้างใหญ่ บรรยากาศสงบสบาย

“ฉันไม่สนใจ” พลับพลึงมองระวีด้วยสายตาชิงชัง

“โอ๊ะโอ..” ระวีทำเสียงพลางทำตาโตวาวเหมือนดาวร้ายในหนังไม่มีผิด

“แต่ฉันสนใจเธอเหลือเกินแม่สาวบ้านนอก”

“หลีกไป” พลับพลึงตวาดเสียงดังพลางเบี่ยงตัวหลบมือที่เอื้อมมาหาจะมาแตะตัวเธอ

“ดุจังตัวแค่นี้” ระวีทำเสียงล้อเลียน

“มีอะไรกันเหรอ?” เพื่อนสาวคนหนึ่งสาวเท้าเข้ามาหา เธอมองระวีไม่วางตา

“จะทำอะไรพลับพลึงน่ะ?” และเธอถามตรงๆ

“ถ้าทำได้อยากจะจูบ” ระวีลอยหน้าตอบอย่างยียวน

“โอ้โห !!” อีกฝ่ายร้องเสียงดัง

“นี่ในสถานปฏิบัติธรรมนะโว้ย อะไรจะหื่นกามขนาดนั้น”

“อะไรเป็นอะไรก็ลองถามเพื่อนเธอดูเองก็แล้วกัน” ระวียักคิ้วให้อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“ไป เถอะพลับพลึง ฉันว่าเรากับเขามันอยู่กันคนละโลกกัน ใส่บาตรพรุ่งนี้สวดแผ่ส่วนบุญให้สัมภเวสีด้วยนะอย่าลืม เผื่อจะได้ไปผุดไปเกิดกันซะมั่ง”เอมอรจูงมือพลับพลึงเดินออกมา

“จัด จ้านเหลือเกินนะแม่สาวชาวบุญ ฉันจะมาบอกเธอว่าอีกไม่กี่วัน มิ้มจะต้องกลับมาหาฉันจำไว้..มิ้มเป็นของฉัน และจะต้องเป็นของฉันคนเดียวตลอดไป” ระวีแหงนหน้าหัวเราะก้องเหมือนคนบ้า

พลับพลึงชะงักพลางหันไปมองหน้าและรู้สึกเวทนา

อนิจจา.. เธอไม่รู้ว่าคนๆ นี้จะทำอะไรแต่เธอรู้ว่าสิ่งที่ระวีจะทำนั้นเกิดขึ้นด้วยพิษแห่งความไม่สม หวัง พลับพลึงและเอมอรเดินจากมาไม่ต่อคำด้วย แต่เธอก็ขุ่นเคืองและห่วงใยมิ้มเหลือเกิน ทำไมหนอคราที่เธอถูกบอกเลิก ตัวเธอเองก็มิได้เต็มใจ แต่เธอก็อดทนและผ่านวันเวลาอันปวดร้าวเหล่านั้นมาได้โดยมิได้ไปยื้อยุด ฉุดกระชาก ไม่เคยเว้าวอน ไม่เคยทำให้อีกฝ่ายต้องเสียหายร้อนใจ

คนๆ นี้เป็นผู้หญิงเหมือนกันกับเธอและมิ้ม แต่จิตสำนึกช่างแตกต่าง คนๆ นี้ไม่ยอมให้ใครหันหลังให้ เธอสามารถทำได้ทุกอย่างที่จะยื้อยุด พลับพลึงคิดว่าระวีทำได้ทุกอย่างจริงๆ และเธอก็ห่วงมิ้มจับใจ

ระ วียังคงเดินไปมาอยู่ภายในบริเวณสถานปฏิบัติธรรมอย่างสบายใจ แม้นว่าพลับพลึงและเพื่อนๆ จะลงมือทำงานในภาคบ่ายกันแล้ว เอมอรชำเลืองตามองลอดหน้าต่างออกมายังเห็นพวกนี้เอ้อระเหยกันอยู่ก็ถอนใจ
เธอ คิดถึงดาบ เพื่อนทอมตัวดำที่ตอนนี้สัญจรอยู่ในอินเดีย ดาบเป็นทอมเหมือนคนๆ นี้ ท่าทางคล้ายชายเหมือนกัน แม้นแต่ตัดผมก็คล้ายกันแต่สิ่งที่ต่างกันมากคือจิตใจ คนเรานั้นความดีเลววัดกันที่การกระทำจริงๆ และแต่ตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวเป็นตนเธอเองก็ยังไม่เคยเจอทอมคนไหนที่น่าชัง เท่าคนๆ นี้เลย